(818 S. K. m. 49) (743 S. K. m. 24)
Dava: Taraflar arasındaki manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine ilişkin hükmün davacı avukatı tarafından duruşma istekli olarak temyiz edilmesi üzerine gereği konuşuldu::
Karar: Dava, Medeni Kanunun 24 ve Borçlar Kanununun 49. maddeleri hükümlerine dayanan manevi tazminat isteğidir. Davalının şikayeti üzerine Manisa C. Savcılığınca davacı hakkında dolandırıcılık suçundan ötürü hazırlık soruşturması yapılmışsa da deliller toplandıktan sonra takipsizlik kararı verilince bu kez davacının başvurması üzerine davalı hakkında iftira suçundan ötürü kamu davası açılmış ve yapılan yargılama sonunda sanığın cezalandırılmasına dair verilen karar kesinleşmiştir. Davacı şimdi kendisine iftira edilmiş olmasından ötürü manevi tazminat olarak bir miktar paranın ödetilmesini istemektedir. Mahkemece davalının cahil bir kişi olması ve davacıya yönelik bir hakareti bulunmaması karşısında davanın reddine karar verilmiştir.
Oysa davalının şikayeti ceza dosyası münderecatından da anlaşılacağı gibi davacıya yöneliktir. Şikayetinde ileri sürdüğü iddianın sabit olmaması karşısında da kendisi iftira suçundan hüküm giymiştir. Ceza hakiminin bu kararı hukuk hakimini de bağlayıcı niteliktedir. Davalının cahil bir kişi olması kendisini sorumluluktan kurtarmaz. Herkes hemcinslerine karşı insanlık onuruna yakışır bir tarzda hareket etmelidir. Karşısına kişilik hakkını alarak bir iddia ileri süren kimse en azından hemcinsinin kişiliğini de düşünmek zorundadır. Aşırı davranış bir savsamanın sonucu da olsa hukuka uygunluktan söz edilemez. Kaldı ki olayda davalının savsama niteliğinde bir eylemi değil, kasıtlı hareket ettiği subuta ermiştir. O halde Borçlar Kanunun 49. maddesi uyarınca manevi tazminat hükmedilmesi gerekirken davanın reddi yoluna gidilmiş bulunması yasaya aykırıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA 12.12.1989 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy