(818 S. K. m. 42, 43)
Dava: Davacı M. Başlamış vekili Avukat N. Canbolat tarafından, davalılar B. Beton A.Ş. ve H. Gürbüz aleyhine 14.11.1994 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın birleşen dava ile birlikte kısmen kabulüne dair verilen 27.4.1999 günlü kararın Yargıtay'da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 19.10.1999 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Avukat N. Erbaşı ile karşı taraf davacı vekili Avukat N. Canbolat geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları direndikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesi de bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; davacının dava konusu trafik kazası sonucu %56 oranında meslekte kazanma gücü kaybı oluşturacak derecede yaralanmış olması nedeniyle uğrayacağı kazanç kaybı, 28/6/1995 tarih 1994/538 Esas, 1995/693 Karar sayılı Hukuk Genel Kurulu kararında açıklandığı üzere, rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve ıskontoya tabi tutulmadan belirlenmesi, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp her yıl %10 oranında artırılmak ve %10 oranında ıskonto edilmek suretiyle hesaplanmalıdır. Mahkemece karara esas alınmış olan 25.9.1998 tarihli bilirkişi raporu bu ilkelere uygun biçimde düzenlenmemiş olup, yetersiz ve denetime elverişli değildir. Öte yandan davacının rapor tanzim tarihine kadar ki kazancının belirlenmesi mümkün bulunduğu halde, bu dönem içinde olay tarihindeki kazancının asgari ücretle oranlanması yoluyla hesap yapılmış olması da doğru bulunmamıştır. Bu nedenlerle usul ve yasaya uygun görülmeyen kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda 2 nolu bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının ise 1 sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalılar yararına takdir edilen 20.000.000 lira duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19.09.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy