(2577 S. K. m. 2)
Dava: Davacı Süleyman T. tarafından, davalı Mal Müdürlüğü aleyhine 1.3.2002 gününde verilen dilekçe ile geçmiş yıllardan vergi mükellefi olduğunun tespitinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.4.2002 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı temsilcisi Ahmet Tatar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: Dava, davacının 1981-1982 yıllarında vergi mükellefi olduğunun tespitine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, davalı idarede tutulması gereken kayıtların yanlış veya eksik tutulmuş olduğu iddiasına dayanmaktadır. Davacının belli bir döneme ilişkin vergi kaydı isteğine verilen olumsuz cevap üzerine eldeki davayı açtığı görülmektedir. Bu haliyle davacının isteği idari bir işleme dayanmaktadır. İdari makamların kamu hukuku kuralları içinde gerçekleştirdikleri işlemlere karşı ise adli yargı yerinde dava açılamaz. Bu nitelikteki davaların 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü kanunun 2. maddesine göre idari yargı yerinde açılması gerekir. Mahkemelerin görevi hususu kamu düzenine ilişkin bulunduğundan taraflarca ileri sürülmese dahi mahkemece resen gözetilmelidir. Bu nedenlerle dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine karar verilmelidir. Mahkemece bu yön üzerinde durulmadan işin esası hakkında hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelemesine yer olmadığına 17.3.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy