(1086 S. K. m. 74) (818 S. K. m. 41, 47) (2659 S. K. m. 16)
Dava: Davacı Hicabi C. vekili Avukat Nedime Karanış tarafından, davalılar Orman Genel Müdürlüğü ve diğerleri aleyhine 22/12/1995, 19/3/1996, 12/10/1999 ve 15/11/2001 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle uğranılan zararın tazmininin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 2/12/2002 günlü kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan Orman Genel Müdürlüğü vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve süre itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Orman Genel Müdürlüğü'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalı Orman Genel Müdürlüğünün diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, trafik kazası nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Yerel mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, karar davalılardan Orman Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, trafik kazası nedeniyle uğradığı zararı dava, ek davalar ve 15/11/2001 tarihli ıslah dilekçesi ile istemiştir. Davacının 15/11/2001 tarihli ıslah dilekçesi duruşmada davalı tarafa tebliğ edilmiş, davalı Orman Genel Müdürlüğü vekilince 5/2/2002 tarihli dilekçe ile istemin zamanaşımına uğradığı belirtilerek zamanaşımı definde bulunulmuştur. Zamanaşımı mahkemece ön hadise olarak çözümlenmesi gereken hususlardandır. Şu durumda yerel mahkemece davalının zamanaşımı defi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmeden işin esasına girilerek ıslah olunan miktara yönelik davanın kabulü usul ve yasaya aykırı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.
3-Davacı, davaya konu trafik kazasını yapan aracın işleteni Orman Bakanlığı olduğundan 22/12/1995 tarihli ilk dava dilekçesi ile Orman Bakanlığı ve araç sürücüsü aleyhine 1.500.000.000 TL manevi ve maddi tazminat davası açmıştır. Ancak daha sonra aracın Orman Genel Müdürlüğü'ne ait olduğu anlaşılınca bu kez 1996/4 esas sayılı, 19/3/1996 dava tarihli dosya ile aynı maddi ve manevi tazminat miktarının davalı Orman Genel Müdürlüğü'nden tahsilini istemiştir. Davacının talebi 1.500.000.000 TL'lık manevi tazminata yönelik olduğu halde, bu davalarda farklı manevi tazminatlar istenmişçesine, istem 3.000.000.000 TL olarak değerlendirilerek HUMK'nun 74. maddesine aykırı olarak talep aşılmak suretiyle fazla manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.
4-Somut olay nedeniyle davacının %100 malul olduğu kabil edilerek daimi işgücü kaybı belirlenmiştir. Maluliyete esas rapor, Ondokuz Mayıs Üniversitesi'nce düzenlenmiş olup, 26/5/1972 tarih, 4496 sayılı Sosyal Sigorta Sağlık İşleri Tüzüğü'nün hangi maddelerinin esas alındığı, hangi cetvellerin uygulandığı, arıza ağırlık ölçüsü, sıra nosu, meslek grubu, bu sonuca nasıl varıldığı hususlarında bir açıklık raporda yer almamaktadır. Rapor bu biçimi ile denetime elverişli değildir. Şu durumda Adli Tıp Kanunu'nun 16. maddesine göre Adli Tıp ilgili İhtisas Kurulundan, yukarıda anılan tüzük hükümlerinden yararlanılarak alınacak raporla davacının daimi işgücü kaybı belirlenerek, bu oran üzerinden tazminata hükmedilmek gerekirken, eksik inceleme ile verilen kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz edilen kararın yukarıda ( 2, 3 ve 4 ) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle davalı Orman Genel Müdürlüğü yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının yukarıda ( 1 ) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29.5.2003 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy