(818 S. K. m. 41) (2918 S. K. m. 3)
Dava: Davacı B. Birgez vd. vekili Avukat H. Apan tarafından, davalı R. Etal vd. aleyhine 15/01/2001 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı R. Etal hakkındaki davanın kısmen kabulüne, diğer davalı belediye hakkındaki davanın reddine dair verilen 30/09/2003 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2- Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.
a- 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. maddesi hükmüne göre, başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiğini ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğunu ispat edemediği takdirde kayda göre araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehni gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan kişi; işletendir. Aynı kanunun 85. maddesi hükmüne göre ise bir motorlu aracın işletilmesinden doğan zarardan o aracın işleteni de sorumlu olur.
Davaya konu olayda, trafik kazasına neden olan araç davalı belediye adına kayıtlıdır. Şu durumda, adı geçen davalının işleten sıfatı ile sorumlu tutulması gerekir. Mahkemece, bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.
b- Davanın konusu, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olup; parasal değeri de belirlidir. Mahkemece, davanın esasının çözümlenmesine karşın davacı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi m.12/ilk cümle hükmü gereğince, davacı yararına nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Tarife'nin açık düzenlemesine aykırı bir biçimde maktu vekalet ücreti takdir edilmesi de, bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda 2/a ve b bentlerinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 02.06.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy