(1086 S. K. m. 427, 440) (5219 S. K. m. 2)
Dava: Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen tarih ve sayısı yukarda yazılı kararın; Dairemizin 13.6.2005 tarih ve 2004/11799-2005/6360 s. ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Karar: HUMK. nun 440, 427 ve 5219 s. Kanunun 2. maddeleri uyarınca davanın ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümün (6.000.000.000) liradan az olması durumunda karar düzeltilmesi yoluna gidilemez. Somut olayda karar düzeltmeye konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından dilekçenin reddine 10.10.2005 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
KARŞI OY AÇIKLAMASI
Hukuk Usulü Yargılama Yasasında, 5219 s. Kanun ile yapılan değişiklik, 14.7.2004 gününde yürürlüğe girmiştir. Anılan Yasada görev, temyiz sınırı, karar düzeltme miktarı gibi parasal konularla ilgili olarak önemli değişiklikler yapılmıştır. Bu bağlamda. HUYY.nın 438. maddesinde yer alan karar düzeltme sınırı, 6 (altı) milyar liraya yükseltilmiştir. Böylece miktar veya değeri altı milyar lirayı aşan uyuşmazlıklarla ilgili olarak verilen kararlar hakkında karar düzeltme yoluna gidilebilecek bu miktarın altında kalanlar için, bu yola başvurulamayacaktır.
Yasadaki bu değişikliğin, hangi davalara, daha doğru bir ifade ile, davanın açıldığı tarihin mi, yerel mahkeme karar tarihinin mi yoksa, Yargıtay Dairesine ilişkin karar tarihinin mi, esas alınacağı konusunda duraksama doğmuştur.
Yasanın yürürlük maddelerinde bu konuda açık bir düzenleme yer almamış bulunmaktadır. Genel kural, usul yasalarının geriye yürümeyeceğidir. Bunun temel nedeni, eski kanun zamanında usule ait olarak yapılan bir işlemin, yeni kanunun yürürlüğe girmesi sebebiyle yenilenmemesindeki sakınca ile, yeni kanunun eskisine göre daha iyiyi düzenleme altına almış olması varsayımıdır. Ancak belirtilen bu ilkelerden de anlaşılacağı üzere, bütün usul işlemlerinde bunu görmek olası değildir. Örneğin uyuşmazlığa konu edilen olayda, hiçbir bilimsel görüşte, geçmişteki eski kuralın değil, yeni düzenlemeye göre işin sonuçlanması gerektiği belirtilmemektedir. Hatta bütün yargılama hukukuna hakim olan önemli bir kural vardır. O da, her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre çözümleneceği ilkesidir. Tabii ki yanların yararına olan ilkeler yönünden.
Ayrıca, bu güne kadar yapılan düzenlemelerde, gerek kesinlik sınırı, gerek karar düzeltme ve duruşma sınırı konusunda, davanın açıldığı tarih, sair bir ifade ile, eski davalara uygulanmayacağı hükme bağlanmakta idi. Bu aslında bilineni tekrar etmekten başka bir anlama gelmiyordu. Ne var ki kanun koyucu, yapılan bu son değişiklikle, böyle bir düzenlemeyi yerleşmiş bir ilke olması itibariyle tekrar düzenleme altına almayı uygun görmemiş olabilir.
Öte yandan, yanlar arasındaki uyuşmazlığın ortaya çıktığı tarihte, hak aramanın bir uzantısı olan kanuni yollara sonradan çıkarılan bir kanun maddesi ile sınırlama getirmek, hukuken kabul edilememektedir. Kazanılmış hak ilkesine aykırı görülmektedir. Kaldı ki olayda kanunun getirdiği böyle bir düzenleme de bulunmamaktadır. Dairece varılan sonucun hiçbir kanuni ve hukuki gerekçesi, hatta bilimsel dayanağı da yoktur. Varılan bu sonuçla, tarafların uyuşmazlığa düşmesi üzerine açılan dava tarihindeki kanuni ve hukuksal hak arama yolları, dayanaksız şekilde elinden alınmaktadır. Nitekim, yazılan kararlarda da uygun bir gerekçe gösterilememektedir.
Ayrıca karar düzeltme istemi, tarafın yerel mahkemece verilen kararın düzeltilmesine ait olan ve temyizin bir devamıdır. Karar düzeltmeyi yerel mahkeme kararının dışında ve daire kararının düzeltilmesi olarak algılıyamayız. Bazı olaylarda, ayrık bir durum görülmekte ise de, bu genel kuralı ve ilkeyi değiştiremez.
Bu bakımdan, çoğunluğun karar düzeltme talebinin miktar bakımından istenemeyeceği biçimindeki düşüncesine katılamamaktayız. Bu sebeple dilekçenin reddi şeklinde varılan sonuç doğru değildir. 10.10.2005 (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy