(506 S. K. Ek m. 37)
Dava: Davacı İbrahim S. vekili Avukat İsmail S. tarafından, davalı SSK Başkanlığı aleyhine 22.9.2003 gününde verilen dilekçe ile 506 sayılı Kanunun 37. maddesinin uygulamasından doğan istirdat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 3.3.2004 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili Avukat İsmet Güneş tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: Davacı, Endercan Zihinsel Engelliler Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezinin sahibi olduğunu, Sosyal Sigortalar Kurumuna bağlı sigortalıların özürlü çocuklarına eğitim hizmeti verildiğini, her yıl il ücret tespit komisyonunun belirlediği fiyata göre çalıştıklarını davalı kurum ile taban fiyat üzerinden anlaşma yapıldığını, davacının istihkakını doldurabilmek için fazla eleman çalıştırmak suretiyle davalı kurum personelinin çocuklarına günde 10 seans bireysel rehabilitasyon hizmeti verildiğini, diğer kurum personelinin çocuklarına ise (Emekli Sandığı ve 657 sayılı Kanuna tabi) günde 7 seans bireysel rehabilitasyon hizmeti verildiğini, davalı kurumun 09.05.2001 tarih ve 3 -181 ek genelgesine dayanarak en fazla günde 7 seans verilebileceği kuralına göre davacının istihkakından fazla ödeme yapıldığı gerekçesiyle 710.000.000 lira kesinti yapıldığını, oysa söz konusu düzenlemenin Danıştay 10. Dairesinin 06.11.2002 tarih ve 2001/1627 Esas 2002/4187 K.sayılı kararıyla iptal edildiğini belirterek hukuki dayanaktan yoksun kalan işlemin iptali ile davacıdan kesilen bedelin geri ödenmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalı ise 506 sayılı Yasanın ek 37. maddesinde sigortalıların zihinsel özürü olan çocuklarının gelişim ve eğitimlerine ilişkin yardımların Bütçe Uygulama Talimatında belirtilen esas ve miktarlarda kurum tarafından sağlanacağı hükmünün getirildiğini, davalının yükümlülüklerini M.E. B'nın 25.11.2002 tarih ve 59339 sayılı yazısı ile TC. Başbakanlık SHÇEK Genel Müdürlüğünün 25.09.2002 tarih ve 1555 sayılı yazıları ışığında yaptığını, davalı tarafından 31.12.2002 tarih ve 929963 sayılı genel yazıya göre özel rehabilitasyon merkezlerinde uzman personelin en fazla 7 seans bireysel eğitim verebileceği görüşünün dayanağını 1 günün 8 saat çalışma süresi olması nedeniyle 1 seans süresinin 45 dakika olması, seans aralarında uzman personelin bir önceki eğitimi değerlendirmesi ve sonraki seansa hazırlanması göz önüne alınarak 7 seans bireysel eğitime girmesi, eğitimde verimlilik açısından uygun olduğunun belirlendiğini, özürlü çocuk sayısı dikkate alınmaksızın grup ve bireysel eğitim esas alınarak ödeme yapılmaya başlanıldığını, 01.01.2001 tarihinden itibaren bilimsel kıstaslara göre yapılmayan ödemelerin belirlendiğini, açıklanan nedenle davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, MEB tarafından seans sayısının seanstan yararlanacak kişi için değil hizmet verecek kişi açısından belirlendiği, davalının yaptığı işlemin uygun olmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, sigortalı ailelerin özürlü çocuklarına fazla eleman çalıştırmak suretiyle günde 10 seans bireysel rehabilitasyon hizmeti verildiğini ancak davalı tarafından bu sürenin 7 saatle sınırlı tutularak ödeme yapıldığını ileri sürerek yapılan kesintinin iadesini istemiştir. Dosyada davacının iddiası ile ilgili çalışma program ve süreleri bulunmamaktadır. Sadece genelgelerde bu tür yerlerde eğiticilerin verebileceği eğitim süreleri düzenlenmiştir.
Davacının davalı kurum personeli çocuklarına günde 10 saat eğitim verdiğine ilişkin iddiası dosyadaki delillerle kanıtlanamamıştır. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, 19.10.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy