(1086 S. K. m. 409, 438)
Dava: Davacı T. İ. Bankası A.Ş. vekili tarafından, davalı T. İ. A.Ş. vd. aleyhine 2.2.2007 gününde verilen dilekçeyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.4.2012 tarihli kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: 1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı T. İ. Bankasının tüm, davalı Adalet Bakanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalı Adalet Bakanlığının diğer temyiz itirazına gelince; dava davacının maaşına haksız yere haciz konulması sebebiyle açılmış maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, maddi tazminat davasının takip edilmemesi sebebi ile dava dosyasının HUMK'nun 409. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili; müvekkilinin maaşını davalı T. İ. Bankası Genel Müdürlüğünün Adana Merkez şubesinden aldığını, İzmir 17. icra müdürlüğünün 2006/12614 E. sayılı dosyasından müvekkili ile aynı isimde bir başka borçlunun borcundan dolayı müvekkili hesabına haksız yere haciz konulduğunu, davalıların kusurlu olduğunu beyan ederek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.
Daha önce mahkemece, maddi tazminat davasının takip edilmemesi sebebi ile dava dosyasının HUMK'nun 409. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına, manevi tazminat davasının davalı İş Bankası yönünden reddine, davalı Adalet Bakanlığı yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, bu karar davacı ve davalılardan Adalet Bakanlığının temyizi üzerine Dairemizin 20.10.2011 tarih 2010/8339 Esas 2011/10865 karar sayılı ilamı ile "davalı T. İ. Bankasının da olaydan sorumlu bulunduğu, 492 Sayılı Harçlar Yasası gereğince harçtan bağışık olan davalılardan Adalet Bakanlığı'nın harç ile yükümlü tutulmuş olmasının doğru olmadığı "gerekçesi ile bozulmuştur.
Yerel mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen davalı Adalet Bakanlığı yine davacı tarafından yatırılan ve mahsubuna karar verilen harçtan sorumlu tutulmuştur. Bu durum usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarda (2) sayılı bentte gösterilen sebeple hüküm fıkrasının yargılama giderlerine dair 7. bendinin silinerek yerine 7 bent olarak "Davacı tarafından yapılan 300,00 TL yargılama giderinden davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 150,00.TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa verilmesine, diğer yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına," biçimindeki tümcenin yazılmasına; yine yargılama harçlarına dair 3.bendin sonuna "istek halinde davacı tarafından yatırılan 82 TL harcın davalı İ. Bankasından alınarak davacıya verilmesine" biçimindeki sözcüklerin yazılmasına, davalı İ. Bankasının tüm, davalı Adalet Bakanlığının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki sebeplerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı T. İ. Bankası A.Ş'ne yükletilmesine, 15.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy