(765 S. K. m. 29, 61, 414, 415, 417)
Dava: 25.10.1969 doğumlu Mikail'in zorla ırzına geçmeye eksik derecede teşebbüs etmekten sanıklar; Cevat ve Husnay'ın yapılan yargılamaları sonunda TCK.nun 414/2, 417, 61, 55/3 ve 59. maddeleri gereğince ikişer sene dokuzar ay onar gün ağır hapis cezasıyla mahkumiyetlerine dair (Oltu Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 19.11.1981 gün ve 1980/37 esas, 1981/68 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş ve şartı yerine getirilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sanıkların suçun oluşumuna ilişen temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine. Ancak:
1 - Mağdurun sanıklar tarafından hayvan otlatmakta bulunduğu ve kimsenin olmadığı yerde kendisini tehdit ederek zorla ve livata suretiyle ırzına geçtiklerine dair iddiasının Adli Tıp Meclisi'nin 19.10.1981 günlü raporu ile doğrulanmaması üzerine, mahkemece mağdur Mikail'in eylem esnasında direnip bağırması engel kabul edilerek zorla ırza geçmeye eksik teşebbüse yer verilmiştir.
Oysa, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 5.3.1979 gün ve 1979/43 esas sayılı, dairemizce de benimsenen görüşleri veçhile sanıkların ırza gçmek kastıyla icrai hareketlere başmaları yalnız başına teşebbüs hükümlerinin uygulanmasına yeterli bulunmadığı açıklanabilir ve kabul edilebilir mani sebebin varlığı, gerektiği, aksi halde olayımızda olduğu gibi tenha bir mahalde sadece bağırıp çağırmadan ibaret direnmenin engel bir neden oluşturamayacağının göz önüne alınması ve bu itibarla sanıklar yararına olan tasaddiye yer verilmesi gerekirken yazılı biçimde ırza geçmeye eksik kalkışmadan hüküm kurulması,
Kabule göre de:
2 - Eylem ırza geçmeye tam teşebbüs niteliğinde bulunduğu halde eksik teşebbüsten ceza verilmesi,
3 - TCK.nun 61. maddesi uyarınca ceza tayin edildikten sonra 417. maddenin uygulanması gerekirken yazılı şekilde anılan maddenin önce tatbiki suretiyle TCK.nun 29. maddesinde belirlenen sıraya riayet olunmaması,
Sonuç: Yasaya aykırı ve sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan iki numaralı bozma sebebine göre kazanılmış hak saklı kalmak üzere hükmün CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri gereğince tebliğname gibi BOZULMASINA, depo parasının geri verilmesine, 30.6.1982 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy