(765 S. K. m. 416/son, 430/2, 434) (1412 S. K. m. 253, 321)
Dava: Reşit olmayan P.'ı rızasıyla kaçırıp alıkoymaktan ve adı geçenle cinsi münasebette bulunmaktan sanık F.'in yapılan yargılaması sonunda; vaki evlenme nedeniyle kaçırma suçundan TCK.nun 434. maddesi gereğince kamu davasının ertelenmesine, cinsi münasebet suçundan beraetine dair (Narman Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 14.5.1998 gün ve 1998/13 Esas, 1998/40 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi üst Oltu C. Savcıları tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık ve üst C. Savcılarının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
TCK.nun 434. maddesinde; "Kaçırılan, alıkonulan veya 414, 415 ve 416. maddelerde yazılı cürümlerden birinin mağduru olan kız ve kadınla sanık veya mahkumlardan birinin evlenmesi halinde kamu davasının ve hüküm verilmiş ise cezanın çektirilmesi tecil olunacağı" yazılıdır.
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 3.10.1988 gün ve 220-322 sayılı kararında "Bu hüküm sanığı, mağdure ile evlenmeye teşvik düşüncesine ve evlenmeyi gerçekleştirip, namusu ihlal edilen kız veya kadına bu suretle en büyük telafi sebebi sağladıktan sonra kurulmuş olan ailenin huzur ve sükununu bozmamak ve ceza takibatı dolayısıyla bunları birbirinden ayırmamak gibi maksatlara dayanmaktadır.
Evlenmeye rağmen koğuşturmaya devam edilirse kurulmuş olan aile huzuru bozulur ve boşanmaya kadar varabilecek sürtüşme ve çatışmalara yol açılır. Bu nedenle evlenme üzerine koğuşturmaya son verilerek ve maddenin lafzına ve ruhuna sadık kalınarak kamu davasının teciline karar verilmelidir." denildikten sonra TCK.nun 434. maddesindeki (TECİL) ile CMUK.nun 253. maddesinde yer alan (Durma ve Düşme)'yi ayni nitelikte göstermenin mümkün olmadığı ayrıntılı biçimde vurgulanmaktadır.
Olayımızda ise; reşit olmayan mağdure ile sanık F.'in iddianame tanziminden önce 29.9.1997 tarihinde evlendikleri, iddianamede TCK.nun 416/son, 430/2, 434. maddelerin tatbikinin istendiği, evlenmeye rağmen iki celse duruşmaya devamla sonunda; reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak suçundan "delil yetersizliği" nedeniyle beraetine, alıkoymak suçundan ise TCK.nun 434/1. maddesi gereğince kamu davasının teciline karar verildiği anlaşılmaktadır.
Bu itibarla; iddianameyle sanığa yükletilen reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunmak eyleminin sübutu halinde suç teşkil edeceği ve yukarıda da değinildiği gibi CMUK.nun 253. maddesinde yazılı "derhal beraet kararı" verilmesinin söz konusu olamıyacağı gözetilerek bu suçtan açılan kamu davasının da öncelikle TCK.nun 434/1. maddesi ile teciline karar verilmesi gerekirken yazılı şeklide "beraet" hükmü kurulması,
Kanuna aykırı, üst C. Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 1.6.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy