Tebliğname No: 4 - 2011/259374
MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ: 15/03/2011
NUMARASI: 2009/383 Esas, 2011/76 Karar
SUÇ: Tefecilik
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde atılı suçun; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,..." biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı, tefecilik suçunun ekonomi, sanayi ve ticarete ilişkin suçlar bölümünde topluma karşı suçlar kısmı içinde bulunduğu, 5237 sayılı Yasanın 43/1. maddesi, suçun mağdurunun aynı kişi olmasını suçun zorunlu unsuru haline getirmiş iken, 08/07/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanunun 6. maddesi ile anılan madde ve fıkraya eklenen "Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." hükmü ile zincirleme suçun kapsamının genişletildiği ve mağduru aynı kişi olsun ya da olmasın maddenin son fıkrasındaki istisnalar dışındaki tüm suçlarda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün hale getirildiği, bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyeceği, ancak suçun zincirleme olarak işlenmesinin olanaklı olduğu gözetildiğinde, müştekilerin ve tanıkların soruşturma aşamasındaki tutarlı anlatımlarına göre sanıktan kazanç karşılığında ticari ilişki dışında ödünç para aldıkları, bu beyanları ile uyumlu olarak aleyhlerinde sanık tarafından yapılan icra takipleri, 03/02/2009 tarihli kolluk araştırma tutanağı, sanıktan alacak-verecek durumunu gösterir ajanda ve not kağıdının ele geçirilmesi, sanığın ödünç verdiği borç miktarlarının fazla oluşu, ödünç verilen paralar karşılığında müştekilerden senetler alınması, yine aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında önemli miktarlardaki paraların karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına aykırı bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde yüklenen zincirleme biçimde tefecilik suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden müştekilerin sonradan sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,
Kabule göre de;
Sanığın eylemi sabit görülmeyerek beraatine karar verilmesine rağmen hükümde CMK'nın 223/2-e maddesine yer verilmeyerek aynı Kanunun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,
Soruşturma aşamasında tutuklandıktan sonra beraatine karar verilen sanığın CMK'nın 141/2. maddesi gereğince tazminat hakkı bulunduğunun bildirilmemesi ve bu hususun karara geçirilmemesi,
Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.