MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2025/9 Esas, 2025/159 Karar
SUÇLAR : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, zimmet
HÜKÜMLER : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan beraat, zimmet suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi, onama
Mahalli mahkemece verilen hüküm ve karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında zimmet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;
Zimmet suçundan sanığın mahkumiyetine dair, Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2016 tarihli hükmün Dairemizin 25.11.2024 tarihli ilamıyla bozulması sonrası yapılan yargılama neticesinde sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.01.2026 tarihli, 2025/11-200 Esas, 2026/19 sayılı Kararında da belirtildiği üzere 7499 sayılı Kanun'un 15. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesinde "272 nci maddenin üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı istinaf yoluna başvurulabilir. ..." şeklinde düzenleme yapılarak İlk Derece Mahkemelerince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların istinaf kanun yoluna tabi olduğunun hüküm altına alındığı, bu itibarla temyizinin mümkün bulunmadığı, aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz” hükmü uyarınca kanun yolu incelemesinin Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının bu yönden İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,
Sanık hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;
Sanık müdafiinin müvekkili hakkında verilen beraat hükmünün gerekçesine yönelik temyizinin olmadığı, bu itibarla temyizde hukuki yaranının bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE 09.03.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.