(2942 S. K.. m. 10, 11)
Dava: Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı Bursa Belediye Başkanlığı vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş davacı vekilince de duruşma isteminde bulunulmuş olmakla duruşma için belirlenen 22.02.2005 günü temyiz eden davacı vekili Avukat M. O. Durgunlu'nun yüzüne karşı usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden aleyhine temyiz olunan Nilüfer Belediye Başkanlığı vekili ile temyiz eden Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece Nilüfer Belediyesi yönünden davanın konusu kalmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına diğer davalı yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal mukayesesi yapılarak değer biçilmesi doğrudur. Ancak;
1- Bilirkişi kurulunun somut emsal aldığı taşınmazın satışına ilişkin tapu kaydının alıcı, satıcı, satış tarihi ve satış değerini gösterir şekilde Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,
2- Değerlendirme tarihi olan 2002 yılında dava konusu taşınmaz ile, bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporunun denetlenmemesi,
3- Dava konusu taşınmazlardan 27 parsel kapsamında kalan ve imar planında park alanı (çocuk bahçesi) olan bölümün planda değişiklik yapılarak yeşil alandan çıkarılmadığından el atmaya son vermenin yasal anlamda el atmanın kaldırılması olarak kabul edilemeyeceği gözetilerek bu bölüm içinde esastan karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
Sonuç: Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere geri verilmesine, 01.03.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy