MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi
SAYISI: 2021/2298 Esas, 2024/1988 Karar
KARAR: Esastan ret
İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul Anadolu 10. Sulh Hukuk Mahkemesi
SAYISI: 2020/494 Esas, 2021/663 Karar
Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davalının İstanbul ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 8243 ada 6 parselde bulunan sitede EA8 blok 2 numaralı bağımsız bölümünün maliki olduğunu, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu ve Yönetim Planına aykırı olarak bağımsız bölümüne tahsis olunan bahçe alanında demir çit yaptığını, bahçeye köpek kulübesi koyduğunu, diğer kat maliklerinin her biri için dolap yapılmak şartı ile eşit olarak kullanımına izin verilen blok ortak alanını işgal ettiğini, davacı ...’in kullanımına engel olduğunu, blok ortak alanına bisiklet, kaykay gibi malzeme koyarak ortak yerleri işgal ettiğini, bu durumun sonlandırılması için kendisine ihtar gönderildiğini, ihtara rağmen davalının eylemlerine ve ihlallerine devam ettiğini belirterek, davalının bağımsız bölüm bahçe sınırında bulanan çit ve köpek kulübesinin sökülerek, blok ortak alanında hakkından fazlaya dolap yaparak ve kullanmak sureti ile yapmış olduğu müdahalenin önlenmesine, ihtarname masrafı dahil yapılan giderlerin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde yer alan iddiaların gerçeği yansıtmadığını, tapuda müvekkilinin kullanımına özgülenen alandaki imalatların hukuken haklı ve geçerli sebeplere dayandığını, müvekkilin gizli çit uygulaması yaptığı alanın genç yaştaki kızının yatak odasının tam önüne isabet ettiğini, bu uygulamanın yapılmaması halinde diğer kat maliklerinin/kiracıların evcil hayvanlarının bu alanlara girdiklerini, bu durumun kabul edilemeyeceğini, gizli çitleme yönteminin site yönetim planına veya peyzaj bütünlüğüne aykırı olmadığını, aynı yöntemi kullanan birçok kat maliki bulunduğunu, diğer kat maliklerine karşı dava açmayan yönetimin zımnen bu durumu kabul ettiğini, müvekkilinin köpek kulübesinin bulunmadığını, müvekkil tarafından yaptırılan davacının ortak alan kullanımını ihlal eden veya kısıtlayan ek bir dolap söz konusu olmadığını, diğer kat maliklerinin de ortak alanlardan yararlandığını ve eşyalarını bu alanlara koyduğunu, davacı ...'in kişisel husumet nedeniyle bu davayı açtığını belirterek açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, müdahalenin meni ile taşınmazların eski hale getirilmesine karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
A. İstinaf Yoluna Başvuranlar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.
B. İstinaf Sebepleri
Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili tarafından yapılan gizli çit uygulaması, site yönetim planına ve peyzaj bütünlüğüne aykırılık teşkil etmediğini, hükme esas alınan raporda sayın bilirkişiler tarafından, keşif mahalinde görülen ve talepleri üzerine fotoğrafı çekilen ortak alanda yapılan uygulama, müvekkil tarafından yapılan gizli çit uygulamasının aynısı olduğunu, şuan sitedeki tüm bağımsız bölümlerin aynı çitten çektiklerini fakat her hangi bir bağımsız bölüm adına dava açılmadığını, açılan davanın kötü niyetli olduğunu, esasen yönetim tarafından gizli çit uygulamasına zımnen rıza gösterildiğini, söz konusu sitede en az 50 konutun söz konusu gizli çit uygulanasını kullandığını, yönetimin 10 yılı aşkın süredir müdahalede bulunmadığını, bu durumun tek başına işbu gizli çit uygulamasını zımnen kabul edildiğini gösterdiğini, örtülü olarak izin verdiği sonucunu doğurduğunu, dosya içerisinde sunulu bilirkişi raporunun eksik tanzim edildiğini, ayrıca bilirkişilerin objektiflikten uzak bir şekilde keşif icra ettiklerini, ek bilirkişi raporu alınması gerekirken yerel mahkemece işbu eksik rapor hükme esas aldığını, bilirkişi raporuna yapılan itirazların dikkate alınmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.
C. Gerekçe ve Sonuç
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Yoluna Başvuranlar
Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
B. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.
C. Değerlendirme
1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,
Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,08.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.