(466 S. K. m. 1)
Dava: Satmak maksadıyla uyuşturucu maddelerden esrar bulundurmaktan sanık olup Malatya Ağır Ceza Mahkemesinde yapılan yargılaması sonunda beraatına karar verilen M. K.'nin haksız olarak tutuk kaldığı günler için 466 sayılı kanun gereğince maddi ve manevi tazminatın hazineden alınarak kendisine verilmesine mütedair açtığı dava üzerine yapılan inceleme sonunda gerekli belgeleri eklenmeyen dava dilekçesinin reddine dair Elazığ Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.4.1973 tarihli ve 972/1 sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi şartı yerine getirilmesi üzerine mahallinden gönderilip C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye tevdi olunan dava evrakı incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Ceza Genel Kurulunun 17.12.1973 gün 973/1-45 esas ve 814 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere mahkemenin belge eksikliği nedeni ile dilekçeyi başlangıçta reddetmemiş olmasıyla ortaya çıkan durumda, davacının bir kusuru yoktur. Mahkeme dilekçeyi bu yönden reddetseydi davacı, ikinci maddenin 1 nolu bendinde gösterilen üç aylık süre içinde yeniden başvurarak şekil eksikliğini tamamlayabilirdi. Bu bakımdan dilekçenin reddine dair kararda isabet görülmemiştir.
Cezaevi iaşe bedellerinin tahsil şekli ayrı bir kanunla başka usul ve işleme tabi olması itibariyle, davacının cezaevinde kaldığı süre zarfında kendisine verilen iaşe bedelini ödemiş olup olmadığını gösteren belgenin dilekçeye eklenmesine de gerek yoktur.
Bozmaya uyulduğu halde gerekli soruşturma yapılmayarak ve kabule görevde manevi tazminat isteği için ceza mahkemesinden verilen beraat kararının eklenmesi yeter bulunduğu ve dilekçeye, sözü geçen kararın tasdikli örneğinin eklendiği nazara alınmayarak yazılı şekilde karar verilmesi,
Sonuç: Kanuna aykırı ve davacının temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan hükmün tebliğname gibi C.M.U. K.nun 321 nci maddesi gereğince BOZULMASINA, depo parasının geri verilmesine 24.04.1974 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy