(765 S. K. m. 62, 414, 415, 417)
Dava: 5.5.1965 doğumlu H nin manevi cebirle ırzına geçmeye tam derecede teşebbüs etmekten sanıklar İ. ve A. nın yapılan yargılamaları sonunda TCK.nun 414/1, 62 ve 54/3. maddeleri gereğince birer sene sekizer ay ağır hapis cezalarıyle mahkumiyetlerine dair Kahramanmaraş Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.1977 gün ve 1974/191 esas 1977/140 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi o yer C.Savcısı ile sanık A tarafından istenilmiş ve sanık yönünden şartı yerine getirilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığı'ndan tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: 1 - Bir fiilin ırza geçmeye tam teşebbüs olarak kabul edilebilmesi için, icrai hareketlerin tamamlanması ve fakat sonucun yani duhul keyfiyetinin sanığın ihtiyarı dışı mani sebeplerde meydana gelmemesi gerekir.
Dava konusu olayın mağduru H bütün ifadelerinde, babası M. nin sonradan ve fiil bittikten sonra olay yerine geldiğini bildirmiş ve müşteki M de olay yerine giderken mağdur ile sanık A nın uçkurlarını bağlayarak bu şekilde dereden çıkarlarken gördüğünü beyan ve "ben olay yerine gittiğim zaman her iki sanık da oğlumun ırzına geçmişlerdi" demek suretiyle mağduru doğrulamıştır. Adli Tıp Meclisi raporunda anüs çevresindeki kızartının zorla livata suretiyle ırza geçilmenin kat'i ve tıbbi delili olmayıp tasaddi suretiyle de husule gelebileceği açıklanmıştır. Buna göre fiilin zorla tasaddi niteliğinde kabulü gerekirken ırza geçmeye tam teşebbüs olarak nitelendirilip bu yolda ceza tayini,
2 - Fiil aynı mahalde ayrı ayrı iki kişi tarafından işlenmiş ve karar yerinde de böyle kabul edilmiş olduğu halde TCK.nun 417. maddesinin uygulanmaması,
Sonuç: Yasaya aykırı ve C. Savcısı ile sanık A nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan sanıklar hakkındaki hükmün tebliğname gibi CMUK.nun 321. maddesi gereğince bu nedenlerle BOZULMASINA, ve depo parasının geri verilmesine 29.03.1978 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy