(2860 S. K. m. 2, 28) (5253 S. K. m. 28) (5237 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Karar: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2002 gün ve 2002/9-124-2002/256 sayılı Kararında açıklandığı üzere; Yardım Toplama Kanunu'nun, Kapsam başlıklı 2. maddesinin 2. fıkrasının, Türk Silahlı Kuvvetlerinin kendi bünyesi içerisindeki yardım toplama faaliyetleri ile dernekler, sendikalar ve bunların üst kuruluşlarına, spor kulüplerine, mesleki kuruluşlara ve bağış kabulüne yetkili vakıflara kendi statülerine göre üyeleri ve diğer kişiler tarafından yapılacak bağış ve yardımlarla bunların öz kaynaklarından sağlayacakları gelirler, bu kanunun kapsamı dışındadır. şeklindeki amir hükmü uyarınca, derneklerin bu kanun kapsamı dışında olduğu, Yardım Toplama Yasasının 28. maddesindeki düzenlemenin dernek görevlilerini kapsamadığı, dernek adına toplanan yardım ve bağışların kanunda sayılan kişilerce mal edinilmesinin 5253 sayılı Dernekler Kanununun 32/f maddesindeki özel suç tipine uyduğu gözetilerek, anılan maddenin 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 558. maddesi ile değişiklikten önceki ve sonraki hali arasında TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca lehe yasa değerlendirmesi yapılarak hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, kamu yararına çalışan derneklerin, ilgili Bakanlıkların ve Maliye Bakanlığının görüşü üzerine İçişleri Bakanlığının önerisi ve Bakanlar Kurulunun kararıyla tespit edileceği ve Dernekler Kanununda dernek görevlilerinin kamu görevlisi sayılacaklarına ilişkin bir hükme de yer verilmediği nazara alınmadan, derneğin kamu yararı gözetilerek kurulan demeklerden olduğundan bahisle sanığın eyleminin zimmet suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm tesisi,
Kabule göre de;
Hapis cezasının kanuni sonucu olarak belirli haklardan yoksun bırakılma hükmünün uygulanması sırasında, TCK'nın 53/1-c maddesi uyarınca, velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, sanığın sadece kendi altsoyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, altsoyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar hükmedilmesi gerekirken; yazılı şekilde, altsoy ayırımı yapılmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,
Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin kabul edilmesi karşısında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
Sonuç: Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 08.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy