(5237 S. K. m. 43, 103) (5320 S. K. m. 8)
Dava: Çocuğun ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanığın yapılan yargılanması sonunda, atılı suçlardan mahkumiyetine dair. Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/03/2010 gün ve 2009/125 Esas, 2010/43 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş ve kısmen re'sen de temyize tabi olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Karar: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Kendisinde hafif düzeyde mental reterdasyon tespit edilen mağdurenin bu zeka geriliği nedeniyle kendisine karşı işlenen fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesinden alınacak rapordan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de:
5237 sayılı TCK. nun 103/2. maddesinde mefruz cebirin unsur olarak yer almasına ve aynı Yasanın 103/4. maddesinin ise yalnızca maddi cebiri ifade etmesine göre; 2008 yılı Temmuz ayından yaklaşık 2 yıl öncesinden başlayıp değişik tarihlerde tekrarlanmasına rağmen mağdurenin cinsel istismar eylemlerini hiç kimseye anlatmayıp şikayetçi olmaması ve hamile olduğunun tespitinden sonra açıklama yapması gözetildiğinde, istismar eylemlerinin cebir şiddet kullanılarak yapıldığına dair iddiasının durumunu çevresine mazur gösterme düşüncesinden kaynaklandığı, istismar eylemlerinin maddi cebir veya tehdit sonucu gerçekleştirdiği hususunda sanığın cezalandırılması için kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, dolayısıyla eylemin rızaya dayalı olarak işlendiğinin kabulü yerine, yazılı gerekçelerle sanık hakkında TCK.nun 103/4. maddesi ile artırım yapılması,
TCK 103/2-3-4-6 maddelerinin uygulanması ile tayin edilen 22 yıl 6 ay hapis cezasının teselsül nedeniyle 43. madde gereğince 1/4 oranında artırılması sonucu 27 sene 13 ay 15 gün yerine, aylar yıla çevrilmek suretiyle 28 sene 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması.
Sonuç: Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK. nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy