(2709 S. K. m. 141) (5271 S. K. m. 34, 230, 237, 260) (5237 S. K. m. 53, 252)
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;
CMK'nın 260/1. maddesine göre rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından açılan kamu davasında katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Kanunun 18. maddesindeki "...Hazine avukatının yazılı başvuruda bulunması halinde Maliye Bakanlığı, başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazanır." düzenlemesinin verdiği yetkiye ve CMK'nın 237/2. maddesine dayanılarak Hazinenin kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Katılan Hazine vekilinin temyiz isteminin tüm hükümlere yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;
Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının; herkesi tatmin edecek, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması, Yargıtayın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapması ve bu açılardan mantıksal ve hukuksal bütünlüğün sağlanması için kararın dayandığı tüm verilerin ve değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması ilkelerine uyulması gerektiği, yine 5237 sayılı TCK'nın 252/2. maddesinde "görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapması veya yapmaması için, doğrudan veya aracılar vasıtasıyla, kendisine veya göstereceği bir başka kişiye menfaat sağlayan kamu görevlisi de birinci fıkrada belirtilen ceza ile cezalandırılır" denildiği, rüşvet suçunun oluşabilmesi için failin görevine giren bir iş olması ve rüşvet sonucu istenilen belirli eylem ile failin görevi arasında mutlak bir bağın varlığının bulunması gerektiği gözetildiğinde; bütün deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle görevinin gereklerine aykırı olarak hangi iş ve eylemi nedeniyle, ne kadar para verildiği ve alındığı ya da rüşvet anlaşmasının gerçekleşip gerçekleşmediği, rüşvet sonucu istenilen belirli eylemin kamu görevlisi sanığın görevinin ifası kapsamında bulunup bulunmadığı da karar yerinde denetime imkan verecek biçimde gerekçeleriyle gösterilerek sanıkların hukuki durumlarının ayrı ayrı takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden "Sanık ...'in sanık ...'den görev yaptığı karakolda yaptıracağı işlerden dolayı 2.500,00 TL para istediği, sanık ...'nin bu parayı sanık ...'e nakit olarak elden teslim ettiği, karşılığında herhangi bir belge almadığı, bu esnada taraflar arasında görüşmelerin devam ettiği, sanık ...'in bu kez kişisel borçları için sanık ...'den 20.000,00 TL para istediği, karşılıklı anlaşma ile para miktarının 10.000,00 TL'ye indirilip bir kısmının peşin verilmesi konusunda uzlaşıldığı, bu sırada sanık ...'in sürekli olarak sanık ...'yi parayı vermesi konusunda sıkıştırdığı, sanık ...'nin de kendisinden sürekli para istenmesi nedeniyle olayı yetkililere bildirmeye karar vererek jandarma istihbarat görevlilerine durumu bildirdiği, olayın teknik takibe alındığı, sanık ...'nin sanık ...'in iş yeri olan karakola giderek seri numaraları belirlenmiş 4.000,00 TL parayı sanık ...'e verdiği, para teslimi ve taraflar arasındaki konuşmaların dosyamızda mevcut 25/11/2013 tarihli CD çözümüne dair bilirkişi raporu ile de sabit olduğu, sanık ...'in savunmasında para alışverişini doğruladığı, ancak borç olarak aldığını beyan ettiği.." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle rüşvet alma ve rüşvet verme suçlarından yazılı şekilde hükümler kurulması,
Kabule göre de;
Sanık ... hakkında Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinde yer alan bazı ibarelerin iptaline ilişkin Kararının değerlendirilmesi lüzumu,
Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık ... hakkında, 53/5. maddesi uyarınca, ayrıca, cezasının infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,
Kanuna aykırı, sanık ... müdafi ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 29/09/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)