(634 S. K. m. 18, 24, 28)
Dava: Taraflar arasındaki 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası uyarınca tapuda dükkân olarak kayıtlı bulunan bağımsız bölümün kahvehane şeklinde kullanılmasının önlenerek ilk durumuna getirilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili yönünden süresinde verilen günlü dilekçe ile istenilmiş ise de, dava değerine göre duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Kat mülkiyetli bir apartmanın kat maliklerinden olan davalılar tapuda dükkân cinsli olarak kayıtlı bağımsız bölümlerini kahvehane olarak işlettiklerinden, bu yerin dükkân biçimine dönüştürülmesi dava edilmiştir.
Mahkemece, bir bağımsız bölüm tapu kaydında yazılı niteliği dışında kullanılmayacağından, kahvehanenin dükkân haline getirilmesine ve verilen bir aylık süre içinde bu karar davalılarca yerine getirilmezse kendilerinden biner lira para cezası alınacağının ve yine bu kararın gereği bir yıl içerisinde de yapılmazsa dava konusu bağımsız bölümün öteki kat maliklerince satın alınacağının ihtar edilmesine karar verilmiştir.
634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 28. maddesine göre, bir ana taşınmazın yönetim tarzı ile kullanma maksat ve şeklinin düzenlendiği yönetim planları tüm kat maliklerini bağlayıcı nitelikte bir sözleşme hükmündedir. Dava konusu taşınmaza ait yönetim planında bu bağımsız bölümün ne şekilde kullanılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından davanın aynı yasanın 24. maddesi hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerekir. Bu maddede meskenlerin iş yerine dönüşebilmesi (kat malikleri kurulunun oybirliği ile karar vermesi) koşuluna bağlanmış ise de, işyerleri için değişik çalışma alanları bakımından yasaklayıcı veya koşula bağlı bir hüküm getirilmemiştir.
Böyle olunca, kahvehanenin de dükkân gibi işyeri kapsamına girdiği ve yönetim planında da yasaklayıcı bir hüküm bulunmadığı gözönünde tutularak bu bağımsız bölümün dükkân biçimine dönüştürülmesine karar verilmesi doğru değildir. Ancak, davacılar bu yerin kahvehane olarak kullanılmasının yasaklanmasını isterken, rahatsız edici durumu gerekçe olarak ileri sürmüşlerdir. Sözü edilen yasanın 18. maddesine göre kat malikleri, kendi bağımsız bölümlerini ve ortak yerleri kullanırlarken biribirlerini rahatsız etmemekle yükümlüdürler. Bu durumda, davalılar dükkânı kahvehane olarak işletirlerken, yasanın bu hükmüne uymak zorunda olduklarından mahkemece, rahatsız edici bir durum olup olmadığının araştırılması ve böyle bir durum varsa, önleme çarelerinin neler olabileceğinin saptanması ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.
Bu hususlar düşünülmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması ve ayrıca istem dışına çıkılarak cezai nitelikte karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.
Sonuç: Davalıların temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA) ve temyiz harcının istek halinde geri verilmesine, 11.2.1985 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy