(765 S. K. m. 342, 347, 349) (5237 S. K. m. 7, 204, 209, 211) (5252 S. K. m. 9)
Dava: Sahtecilik suçundan sanık Ahmet A. hakkında yapılan duruşma sonunda; beraatine ilişkin İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.4.2002 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi katılan tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından bozma isteyen 19.3.2003 tarihli tebliğname ile 7.4.2004 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: I- Suça konu çekin, keşide yeri ve tarihi boş, diğer kısımları dolu ve imzalı şekilde, katılan Mehmet Naşit Y. tarafından kullandığı ticari kredinin teminatı olarak Emlakbank Altındağ Şubesine verildiği, bu kredi borcu katılan tarafından ödendikten sonra çekin bankaca katılana iade edilmeyip, kefil olduğu, sanık Ahmet A.'un bankadan kullandığı kredi borcuna karşılık teminat olarak alıkonulduğu, sanık Ahmet A. tarafından kendisine ait kredi borcunun ödenmesiyle suça konu çekin bankaca sanık Ahmet A.'a haksız olarak geri verildiği, sanığın da hukuka aykırı olarak ele geçirdiği çekin yasal öğelerini tamamlayarak, tahsil cirosuyla bankaya ibraz ettiği, katılanın iddiası, bu iddiayı doğrulayan banka görevlisi tanık Abdullah Y.'ın anlatımları ve Emlakbank Altındağ Şubesinin 18.3.2002 tarihli yanıt yazısı ve eklerinden anlaşılması karşısında; sanığın 765 sayılı Yasanın 509/2. maddesinin yollamasıyla 342/1.maddesine uyan resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği, ancak savunmasında ileri sürdüğü üzere katılana ait kredi borçlarının sanık tarafından ödenip ödenmediği ve sanığa ait bankaca açılan kredilerin de katılan tarafından kullanılıp kullanılmadığı araştırılarak, sonucuna göre 765 sayılı TCY'nın 347.maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılmaması,
II- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 509/2 aracılığıyla 342/1, koşulları oluştuğu takdirde 347/1 maddesine göre, hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 209. maddesi aracılığıyla 204/1 ve koşulları oluştuğu takdirde 211. maddesinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş, katılan Mehmet Naşit Y. vekilinin temyiz itirazı ile tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.07.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy