MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Nitelikli yağma
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağı, süreleri ve şekli kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki düzenleme karşısında, hükümlü ve müdafiinin yokluğunda verilen hükümde yasa yolu başvuru mercii ve başvuru yolunun yanlış gösterilmesi sebebiyle hükümlü müdafiinin temyizinin süresinde olduğu düşünülebilinir ise de; Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 02/04/2013 tarihli ve 2012/14-1533 esas, 2013/113 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, mesleği bir kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık olan, sanıkların savunmasını üstlenen ve bu bağlamda savunma ve kanun yollarına başvuru için yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip olan müdafiin temyiz süresinin, kararın yüze karşı verildiği hallerde tefhimden itibaren işlemeye başlayacağını ve hangi hükümlerin re'sen temyize tabi olduğunu bilmemesi düşünülemeyeceğinden, kanun yolu bildirimindeki bu eksiklik müdafii açısından bir yanılgı ve bu bağlamda hakkın kullanılması yönünde bir engel oluşturmayacaktır. Kaldı ki, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlü müdafiinin yokluğunda verilen kararın tebliği üzerine hükümlü müdafii tarafından süresi içerisinde yanlış belirtilen yasa yolu ve merciine de herhangi bir başvuru bulunmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.
Açıklanan nedenlerle;
Hükümlü müdafiinin yokluğunda verilen ve usulüne uygun tebliğ edilen hükmün, hükümlü müdafii tarafından yasal bir haftalık süreden sonra 08/06/2016 tarihinde temyiz edilmiş olduğu anlaşılmakla, temyiz itirazlarının 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 04.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.