Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 116/1. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve cezasının 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/10/2013 tarihli ve 2012/371 esas, 2013/672 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 27/10/2020 gün ve 94660652-105-38-11217-2020-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09/11/2020 gün ve 2020/97830 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,
MEZKUR İHBARNAMEDE;
Benzer bir olay nedeni ile Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 09/10/2019 tarihli ve 2019/3228 esas, 2019/10018 karar sayılı ilâmında, "...Duruşmadan bağışık tutulmaya yönelik bir talebi bulunmayan sanığın, 07/03/2016 tarihinde talimat mahkemesince alınan beyanı sırasında, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulmadan, CMK'nın 196/2. maddesine aykırı şekilde yapılan sorgusuna dayalı olarak sanığın yokluğunda mahkumiyet kararı verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, hükmün bozulmasına..." şeklinde belirtildiği üzere,
Dosya kapsamına göre, yakalama emri üzerine çıkarıldığı İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesince sorgusu tespit edildiği sırada, duruşmadan bağışık tutulmaya yönelik bir talebi de bulunmayan sanığa sorgusundan önce, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulmadan sorgusuna başlanmak suretiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 196/2. maddesine aykırı şekilde yapılan sorgusuna dayalı olarak sanığın yokluğunda mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
Kısa kararın verildiği 10.10.2013 tarihli oturumda herhangi bir Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu/hükümlü bulunmayan sanığın, yargılama aşamasında yakalama kararı üzerine savunmasının İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesince alındığı ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 196. maddesi uyarınca duruşmalardan vareste tutulmaya yönelik talebi bulunmadığı hâlde, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş ise de; UYAP’tan yapılan kontrolde sanığın kısa kararın açıklandığı son oturum cezaevinde tutuklu ya da hükümlü olmadığının anlaşılması karşısında; kısa kararın açıklandığı son oturum cezaevinde tutuklu ya da hükümlü olarak bulunmayan sanığın duruşmada hazır edilmemesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmekle anılan hususa yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.