(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli Mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı Boşaltma davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava mesken ihtiyacı nedeniyle kiralananın boşaltılması isteminden ibarettir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı (A.G.), Almanya'da işçi olduğunu Ankara'da çocuklarından birinin ilkokula, diğerinin de ortaokula tahsile devam ettiklerini, ancak taşınmaz malın kirada olması nedeniyle pansiyonda kaldıklarını iki çocuğunun ninelerinin kızkardeşi ile birlikte taşınmaz malda oturmak ihtiyacında bulunduklarını iddia ile işbu tahliye davasını açmıştır.
Davalılardan (D.Ü.) tahkik ve tetkike değer hiç bir savunma ileri sürmemiş, taşınmaz malın kiracısı iken diğer davalı (L.İ.) devrederek gittiğini bildirmekle yetinmiştir. Filhakika dosyada bulunan kira sözleşmesinin incelenmesiyle taşınmaz malın (A.B.) tarafından davalı (D.Ü.)'ye kiraya verildiği, diğer davalı (L.)'in kiracı olmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle diğer davalı (L.)'i gerek ilk kiralayan gerekse taşınmaz malı iktisap eden davacı (A.G.) bakımından kiracı değil devralan fuzuli şagil olarak kabul etmek gerekir. Davalı (L.), tahliye davasının kötü niyetle açıldığını, davacının asıl amacının kira parasının artırılması olduğunu, davacının aylık 5.000 lira kira verirsen otur, vermediğin takdirde seni çıkartırım dediğini savunmuş ancak bu savunmayı ispat için hiç bir delil göstermemiş, böylece savunma mücerret sözden ileri gidememiştir.
Öte yandan yurtdışında çalışan işçilerimizin çocuklarının öğrenimleri bakımından çeşitli zorluklarla karşılaştıkları herkesçe bilinen bir gerçektir. Davalı (L.) davacının kızı (H.)'nın Ankara ilkokulda, oğlunun da ortaokulda okumakdıkları veya okumakla beraber pansiyonda kalmadıkları yolunda hiç bir beyanda bulunmamıştır. Davacı şahitlerinin şahadeti ile davacının kızı (H.) ile oğlu (A.)'nin Ankara'da ilk ve ortaokulda öğrenime devam ettikleri ve öğrenimlerini sürdürebilmek için pansiyonda kaldıkları sabit olmuştur. İlkokul çağındaki bir kız çocuğu ile ortaokul çağındaki (A.)'nin öğrenimleri nedeniyle pansiyonda kalma zorunluluğunun ana baba için bir endişe ve istirap kaynağı olduğunu açıklamaya dahi lüzum yoktur. Bu nedenle adı geçen her iki çocuğun öğrenimlerini sürdürebilmeleri için sıcak bir yuvaya kavuşmalarını istemeleri kadar samimi ve doğal bir istek tasavvur edilemez.
Fuzuli şagil durumunda olan davalılardan (L.)'in savunması ispat edilmediğine ve yukarda belirtildiği gibi mücerret sözden ibaret kalmasına davacının iktisap iddiası mevcut delillerle sübuta ermiş bulunmasına rağmen delillerinin takdirinde yanılgıya düşülerek ve davacının iki çocuğunun pansiyonda kalmak suretiyle öğrenimlerine devam edebileceklerinden söz edilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.
Sonuç: Hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA 18.10.1979 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy