(818 S. K. m. 262) (6570 S. K. m. 1, 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava, ihtiyaç nedeniyle tahliye istemidir. Mahkemece tahliyeye karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
B.K.nun 262. maddesi uyarınca aktin feshine ilişkin tahliye isteği 6570 sayılı Kanunun 1. maddesi uyarınca hem Borçlar Kanunu hem de 6570 sayılı yasa kapsamına giren ve bu yasanın 7/b,c,ç maddelerine dayanan tahliye davalarına konu yerler için uygulanır. Bu maddenin tatbiki için aktin süresiz hale dönüşmesi icabeder. Süresiz akitlerde 6 aylık dönemler için üç ay önce davalıya feshi ihbar tebliğ ettirilmesi, o dönemin sonunda da tahliye davasının açılması gerekir. Altı aylık dönemin birinde tebliğ ettirilen ihtar ancak o dönemin sonunda dava açma hakkını verir, daha sonraki dönem için hukuki sonuç doğurmaz. B.K. kapsamına giren yerlerin tahliyesi için koşulları taşıyan feshi ihbar yeterlidir. Başka bir sebep aramaya gerek yoktur. 6570 sayılı yasa kapsamına giren ve süresiz akde konu teşkil eden ve bu yasanın 7/b,c,ç maddelerine dayanan tahliye davasına konu olan yerler için ise B.K.nun 262. maddesindeki feshi ihbar sadece dava süresi için önem taşır. Süre yönünden ihbar koşulu yerine getirilmişse anılan yasanın 7/b,c,ç maddelerine dayanan dava sebebinin ayrıca ispat edilmesi şarttır.
Olayımızda: Daha önce geçen 87/275 esas sayılı dava sonunda taraflar arasında kiranın başlangıcının 4.4.1963 olduğu ve belirsiz süreli olduğu kabul edilmiş ve bu haliyle verilen hüküm kesinleşmiştir. Bu durumda B.K. 262. maddesine uygulanacak, yukarıda açıklandığı üzere 6 şar aylık dönemler için 3 ay öncesinden ihbarname gönderilmek suretiyle feshin belirlenmesi gerekir. Davanın açılan tarihine göre son altı aylık dönem 4.10.1988-4.1.1989 tarihlerine rastlamaktadır. Bu dönemin başlangıcındaki 3 aylık feshi ihbar süresi 4.10.1988-4.1.1989 tarihleri arasına rastlamaktadır. Bu tarihler arasında ne önce açılan davaların dilekçelerinin tebliği suretiyle ne de ayrıca feshi ihbarda bulunulduğu anlaşılamamaktadır. Bu sebeple davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile H.U.M.K.nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA 17.11.1989 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy