(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli Mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı Tahliye davasına dair karar Davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava bir kira yılında iki haklı ihtara sebebiyet verilmesi nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.
Mahkemece temerrüt olgusunun gerçekleşmediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ve hüküm davacı vekilince temyiz olunmuşur.
10.7.1997 tarihinde açılan davacıya ait dilekçede kiracı davalının bir kira yılında iki haklı ihtara neden olduğu açıkça belirtildiği gibi 6570 sayılı yasanın 7/e maddesine göre tahliye istendiği açıklanmıştır. Bu haliyle davanın Borçlar Kanununun 260. maddesine dayanan bir temerrüt davası olduğu kabul edilemez. İhtarnamelerden söz edilirken onların temerrüt ihtarnamesi şeklinde nitelendirilmesi davanın niteliğini değiştirmez.
Davadan önceki kira yılı içinde davalıya gönderilen birinci ihtar şeklindeki iadeli tahhütlü mektup 25.4.1997 tarihinde gönderilmiş ve davalıya 30.4.197 tarihinde tebliğ olunmuştur. Ancak, o ay kira parası bu ihtarname tebliğ olunmadan 25.4.1997 tarihinde ödenmiş olduğundan bu ihtarname haklı değildir. 23.6.1997 gününde keşide olunan tel ihtarının aynı gün davalıya ulaştığı o ay kira parasının ancak 26.6.1997 de ödendiği anlaşılmakta olduğundan bu ihtarname haklıdır. Başkaca haklı ihtar bulunmadığına göre iki haklı ihtar olgusu gerçekleşmemiştir.
Sabit olmayan iki haklı ihtar davasının yukarıda belirtilen nedenle reddine karar verilmesi gerekirken temerrüt olgusunun gerçekleşmediği nedeniyle reddedilmesi doğru değilse de, red kararı sonucu itibariyle doğru bulunduğundan onanması gerekir.
Sonuç: Yukarıda belirtilen nedenle sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 24.02.1998 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy