MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi
DAVA TÜRÜ: Tazminat
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, kira alacağı ve cezai şart tazminatının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre, temyiz eden davalı vekilinin, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalının cezai şartın tahsiline yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 02.02.2005 tarihli ve 5 yıl süreli sözleşme ile kiracı olduğunu, ikinci yıl kira bedelinin 3. ve 4. taksitlerini süresinde ödemediğini, ayrıca kira sözleşmesi ve eki özel şartlarına aykırı davranıldığından, Gümrük Müsteşarlığınca kiracının satış izninin iptal edildiğini, işletme izninin iptali nedeniyle de taraflar arasındaki kira sözleşmesinin idare tarafından iptal edilerek kendilerine gerekli tebligatın yapıldığını, sözleşme eki şartnamenin 31.maddesi gereğince kira sözleşmesinin feshedilmesi halinde son bir yılın kira bedelinin tazminat olarak tahsil edileceğinin kararlaştırıldığını, bu nedenle son bir yılın kira bedeli olan 59.120,64 TL cezai şart alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, 2.yıl kirasının 3.ve 4.taksitlerinin ödenmemesi nedeniyle davacının kira sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinden bahisle son bir yılın kirası olan 53.682,62 TL cezai şart bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Taraflar arasında imzalanan 02.02.2005 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme davacı idareye ait gümrük hattı dışı eşya satış mağazasının davalıya kiralanmasına ilişkindir. Davadaki istek, davacı idare tarafından sözleşmenin haklı nedenle feshedilmiş olması nedeniyle sözleşmenin eki şartnamenin 31.maddesi gereğince son bir yılın kirasının cezai şart olarak tahsili istemine ilişkindir. Sözleşmenin eki şartnamenin 31.maddesinde; “…kiraya veren idarenin belirleyeceği ve bu şartnameye ve kira sözleşmesinin özel şartlarına ekleyeceği kurallara kiracı tarafından riayet edilmediği takdirde 2886 sy nın 62.maddesine göre tebligat yapmaya gerek kalmaksızın feshedilecek, kesin teminatı irad kaydedilecek ve son bir yıl kira bedeli tazminat olarak tahsil edilecektir.” Düzenlemesine yer verilmiştir.
Dosya kapsamına göre, kiralananın Borçlar Kanununun adi kiraya ilişkin hükümlerine tabi bir yer olduğu anlaşılmaktadır. Kira akdinin sona erme sebeplerinden biri de kiracının temerrüdü olup kira parasının ödenmemesi veya geç ödenmesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 315.maddesinde (818 sayılı BK.nun 260.maddesi) düzenlenmiştir. Buna göre, istenen kira parasının veya yan giderin muaccel(istenebilir) olması ve kira bedeli ile yan giderin verilen sürede ödenmemiş bulunması, ihtarnamede verilen süre içerisinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerekir. Kiracıya verilecek süre konut ve çatılı işyeri kiralarında en az otuz gün, ürün kiralarında en az altmış gün, diğer kira ilişkilerinde ise en az on gündür. Davacı cezai şart istemini sözleşmenin feshini müteakip şartnamenin 31.maddesi gereğince ödenmesi gereken cezai şart istemine dayandırmıştır. Ne var ki, davacının gönderdiği sözleşmenin feshine ilişkin 12.02.2007 tarihli ihtarname kiracının temerrüdünü düzenleyen ve az yukarıda açıklanan yasanın emredici hükmüne aykırı olduğundan, hukuki sonuç doğurmaz. Bu nedenle, mahkemece cezai şart isteminin tümden reddi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
SONUÇ : Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.