MAHKEMESİ : Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesi
TARİHİ : 25/06/2013
NUMARASI : 2013/419-2013/669
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı belediyeye ait kiralananın 01/06/2009 tarihli kira sözleşmesi ile kiraladığını, davalının kira sözleşmesinin 10. maddesine dayanarak kiralananın tahliye edilmesini istediğini ancak sözleşmenin 10.maddesine dayanarak tahliyesinin istenemeyeceğini belirterek kiracılık sıfatının tespitini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuştur.
Dava konusu edilen iş merkezinin bodrum katındaki otoparka ilişkin, taraflar arasında akdedilen 01.06.2009 başlangıç ve 31.12.2009 bitiş tarihli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 10. maddesinde idarece lüzum görüldüğü hallerde tebligatı müteakip 15 içinde tahliye edileceği kararlaştırılmıştır. Kiralananın 2886 sayılı Yasa hükümlerine göre kiraya verilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Sözleşme içeriğinden kiralananın 6098 sayılı TBK’na tabi çatılı işyeri olduğu anlaşılmaktadır. Aynı Yasanın 354. maddesine göre dava yoluyla kira sözleşmesinin sona erdirilmesine ilişkin hükümler kiracı aleyhine değiştirilemez, 347. maddesi gereğince kiracı kira süresinin bitiminden en az on beş gün önce kiralananı tahliye edeceğini kiralayana yazı ile bildirmek suretiyle sözleşmeyi feshetmediği takdirde, sözleşme aynı şartlarla bir yıl daha uzamış sayılır. TBK konut ve çatılı işyerleri hakkında, kiralayana süre bitimi nedeniyle akdi fesih hakkı tanımadığı gibi, 347 ve devamı maddelerinde de tahliye sebeplerini sınırlı olarak saymış, 354 maddesinde ise kira sözleşmesinin sona erdirilmesine ilişkin hükümlerin kiracı aleyhine değiştirilemeyeceği düzenlenmiştir. Türk Borçlar Kanununda ve özel kanunlarda gösterilen haller dışındaki sebeplerle tahliye kararı verilemez. Bu durumda kanuna aykırı olarak kararlaştırılan sözleşmenin 10. maddesi tarafları bağlamaz. Davada 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunundaki sebeplere dayanılmadığına göre, davacı kiracıyı bağlamayan sözleşmenin 10. maddesine dayanarak davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 29/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy