(765 S. K. m. 80, 342, 510, 522) (5237 S. K. m. 7, 43, 155, 204) (5252 S. K. m. 9)
Dava: Sahtecilik ve güveni kötüye kullanmak suçlarından sanık H. P. ve Ü. P. haklarında yapılan duruşma sonunda: mahkumiyetlerine ilişkin Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2001 tarihli hükmün Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C. Başsavcılığından bozma isteyen tebliğname ile 4.12.2003 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Sanıkların eylemlerine uyan 765 sayılı TCY.nın 342/1, 80, 510, 522. maddelerine göre cezalandırılmalarına karar veriliş ise de hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 204/1, 43, 155/2. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında sanıklar yararına olması ve 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş, sanıklar H. P. ve Ü. P.'in temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan, yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 27.10.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy