(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan taliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla gereği görüşülüp düşünüldü :
Dava, konut ihtiyacı nedeniyle kiralananın boşaltılması istemine ilişkindir. Mahkeme davayı reddetmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.
Davacı, oğlu (E.)'un ihtiyacı nedeniyle kiralananın boşaltılmasını istemiştir. Duruşmada oğlu ((E.)'un Libya'da çalıştığını, (E.).un eşi ve çocuklarının ev eşyalarının istanbul'da bulunduğunu, kiralananda bunların oturacağını, açıklığa kavuşturmuştur. Mahkeme, torunun ve gelinin ihtiyacı için dava açılamayacağını gerekçe göstererek talebi reddetmiştir. Medeni Kanunun 152. maddesinin 2. fıkrası uyarınca kararı ve çocukların iaşesi ve oturulacak evin ihtihabı kocaya aittir. Libya'da bulunan (E.) belirtilen madde uyarınca ailesi efradına konut temininden ve geçiminden sorumlu bulunmaktadır. Bu itibarla (E.)'un karısı ve çocuklarının ihtiyacını, bizatihi (E.)'un ihtiyacı olarak kabul etmek gerekir. Mahkemenin aksine olan görüşü bu yönden doğru değildir. (E.)'un karısı ve çocuklarının oturdukları evin kamulaştırıldığı, halen muvakkaten bir yerde sığıntı olarak kaldıkları anlaşıldığından ihtiyaçları da subut bulmuştur. Kiralananın davacı tarafından satılığa çıkarıldığı savunulmuşsa da bu konuda dinlenen davalı şahitleri bir vakıa belirtmeksizin mücerret beyanda bulunduklarından bu savunma subuta ermemiştir. Bu cihetler nazara alınarak kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken aksi görüş ve düşünce ile reddi usul ve yasaya aykırıdır.
Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.9.1984 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy