(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla; dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava, konut ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi isteğine ilişkindir. Mahkeme; davayı kabul etmiş, hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.
Davacı; halen Ankara'da ikamet ettiğini, Ankara havasının sağlığına uygun olmadığını, İstanbul'a nakledip kiralananda oturacağını iddia ile bu davayı açmıştır. Davacının aynı yer için 1982 yılında yazlık ihtiyaç için dava açtığı, o davanın red edildiği, 29.4.1985'de ikinci kez aynı yer için sağlık nedeniyle tahliye davası açtığı, bu ikinci davanın da red edilerek kesinleştiği, ikinci davanın açılış tarıhinden bir dönem sonra bu davayı ikame ettiği anlaşılmıştır. İkinci dava ile bu son dava arasında sebep yönünden tam bir benzerlik vardır. O davadan sonra değişen bir durum da yoktur. Davacının muayenesine havi rapor zorunlu olarak İstanbul'da oturmasını kanıtlar nitelikte değildir. Esasen raporun başlı başına yeterli bir delil olarak kabulü mümkün değildir. Bu bakımdan ihtiyacın doğduğu kabul edilemez. Doğmayan bir ihtiyaç için tahliye davası açılamaz. Bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı şekilde tahliye kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.3.1987 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy