(818 S. K. m. 260)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla gereği görüşülüp düşünüldü :
Karar: Dava, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkeme davayı kabul etmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.
B.K.'nun 260 ıncı maddesi uyarınca temerrüt sebebine dayalı tahliye davasını kiralayanın açması gerekir. Kiralayan durumunda olmayan malik veya kiralananı sonradan iktisap eden kimsenin önceden kiracıya ihbar göndererek malik olduğunu, kira bedellerinin bundan sonra kendisine ödenmesini istemesi; bu sonuçsuz kalırsa şartları haiz temerrüt ihtarı tebliğ ettirmesi, ondan sonra dava açması gerekir. Dava hakkına ilişkin bu hususun mahkemece kendiliğinden gözetilmesi icapeder. Kiracıya tebliğ edilen ihtarın yasal şartları taşıması, istenen kira parasının muaccel olması ve bu kira bedelinin en az verilen otuz günlük süre içinde ödenmemiş olması gerekir. Kira parası götürülerek elden verilmesi veya masrafı kiracıya ait olmak şartıyla konutta ödemeli olarak gönderilmesi gerekir. Buna uygun olmayan ödemeler de yasal değildir. Ancak buna aykırı bir ödeme teamülü taraflar arasında yerleşmişse ona uygun ödeme de geçerli sayılır. Kiracı veya kiralayanın temerrüde bu esaslara göre çözümlenir.
Olayımızda: Davacı tarafından davalıya gönderilen ihtarda ihtarın tebliğinden itibaren bir ay içerisinde kiralananın tahliyesi istenmiştir. Bu ihtar yukarıda açıklandığı gibi B.K.'nun 260 ıncı maddesine uygun değildir. Bu itibarla uygun olmayan ihtar hukuki netice doğurmayacağından davanın reddine karar vermek gerekirken kiralananın tahliyesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulması icapetmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün H.U.M.K.'nun 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.1987 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy