(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla gereği görüşülüp düşünüldü :
Karar: Dava, konut ihtiyacı nedeniyle kiralananı tahliyesi isteminden ibarettir. Mahkeme davayı red etmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin evlendiğini, halen eşi ile birlikte, bir yerde kiracı olduğunu, bundan böyle kiralananda oturacağını iddia ile taşınmazın tahliyesini istemiştir.
Davalı, ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını, asıl gayenin kirayı artırmak olduğunu, davacının tek başına bu davayı açamayacağını, yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme davacının eşi ile birlikte kiralananın bulunduğu taşınmazda müşterek mülkiyete konu dairede kızkardeşi ile beraber oturduğunu, kirada oturmadığını kabulle davayı reddetmiştir. Davacı paydaş olup pay ve paydaş çoğunluğunu sağlayarak diğer paydaşların da muvafakatını aldığından davanın açılmasında bir usulsüzlük yoktur. Bütün sorun ihtiyaç iddiasının samimi olup olmadığının tespiti hususunda toplanmaktadır. Davacının evli olduğu, dava açılmadan önce kirada oturduğu, dava devam ederken kirada oturduğu yerden çıkarak kızkardeşi ile birlikte oturmaya başladığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkeme de yukarıda belirtildiği gibi davacının kızkardeşi ile birlikte oturmakta olduğunu kabul etmiştir. Evli bir kimse kira vermese dahi kızkardeşi ile birlikte oturmaya zorlanamaz. Malikin kendisine ait yerde ayrı oturması yasal hakkıdır. Tüm deliller bir arada değerlendirildiğinde ihtiyaç iddiasının varlığının kabulü ile kiralananın tahliyesine karar verilmek icap ederken aksi görüş ve düşünceyle yazılı şekilde red kararı verilmesi usul ve kanuna aykırı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.'nun 428 inci maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 6.11.1987 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy