(6570 S. K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava mesken ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkeme istem gibi karar vermiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.
Davacı vekili müvekkilinin kiralananda bulunduğu binanın üst katında oturmakta olduğunu, sağlık durumunun orada oturmasını engellediğini ve kiralananda oturmak ihtiyacında olduğunu ileri sürerek bu yerin tahliyesini istemiştir.
Davalı vekili davacının en üst katta oturmakta olduğunu ve yatalak bulunduğunu alt kattaki kiralananda oturmasında yararı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiş; daha sonra davalı vekili esasen halen davacının oturduğu yerin kendilerine teklif edilmesi gerektiğini belirtmiştir.
Mahallinde yapılan keşif ve şahit ifadelerinden davacının üst kattaki dairede oturmanın güçlük arz ettiği, kiralananda oturmasının yararı bulunduğu anlaşılmıştır. Bu durumda davacının daire değiştirmek hususundaki iddiasında samimi olup olmadığının saptanması bakımından davacının kendi oturduğu yeri davalıya teklif edip etmeyeceğinin sorulması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bundan zuhul olunarak tahliye kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulması icap etmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.1989 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy