(6570 S. K. m. 7/ç)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla; dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava, imar planı uygulaması gereği olarak kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkeme, davayı reddetmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz olunmuştur.
Davacı vekili; kiralanan ile civarındaki binaların bulunduğu alanın, Kültür ve Tabiat Varlıkları Yüksek Kurulu'nun kararı gereği olarak yıkılmasına belediye encümenince karar verildiğini, bu kararın yerine getirilebilmesi için kiralananın tahliyesi gerektiğini ileri sürerek tahliye isteminde bulunmuştur.
Davalı vekili, tahliye için yasanın öngördüğü sebeplerden hiçbirinin mevcut olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.
6570 sayılı Yasanın 7/ç maddesi, kiralananın esaslı ve imar amaçlı olarak tadili ya da yeniden inşa için kiralananın tahliyesinin mümkün olduğunu kabul etmiştir. Bu nedenle tahliye kararı verilebilmesi için yapılması düşünülen esaslı tadilat ya da inşaatın tasdikli projeye bağlanmış olması gerektiği; tadilatlarda, tadil işlerinin imar amaçlı ve esaslı olduğunun bilirkişi marifetiyle tespitinin gerektiği yerleşmiş Yargıtay kararları ile kabul edilmektedir. Kesinleşmiş ve uygulanması yolunda belediye encümen kararı bulunan imar planının uygulanabilmesi için yıkılması gereken belediye kiralananları içinde 6570 sayılı Yasanın 7/ç maddesine göre işlem yapılması gerektiği kanunun amacına ve düzenleme şekline uygun bulunmakta ve uygulama bu şekilde sürdürülegelmektedir.
Olayda; davacı davalı ile olan kira sözleşmesinin sonunda süresinde dava açtığına göre İzmir Bir Nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma kararı ile belediye encümen kararına konu edilen kilise önüne düşen ve kiralananı da içine alan alanın kesinleşmiş imar planındaki durumunun saptanması ve o imar planına uygunluğunun sağlanması için kiralananın yıkılması gerekip gerekmediğinin saptanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir. Bu esaslardan zuhul olunarak eksik inceleme ile ve davanın neticelenmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde red kararı verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 9.11.1993 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy