(818 S. K. m. 260)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla; dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:
Karar: Dava, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi isteğine ilişkindir. Mahkeme, davayı reddetmiş, hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, davalının 1992 yılı 9 ve 11 aylar kirası olan net 2.088.813 lirayı ihtarın tebliğinden itibaren 30 gün içerisinde ödemediklerinden bahisle temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesini istemiştir.
Davalılar; % 25 miktarında olan stopajın bilahere % 20'ye düşürülmesi nedeniyle eksik ödemenin söz konusu olduğunu, 1992 yılı 12. aya kadar bu şekilde ödeme yapıldığını, buna davacının ses çıkarmadığını, 12. ayda durumunun düzeltildiğini, buna rağmen davacının ihtar gönderip dava açmasının iyiniyetle bağdaşmadığını savunmuş, mahkeme de davalının iyiniyetli olduğunu kabul ederek davayı reddetmiştir.
İş yeri olarak kullanılan kiralananı aylık brüt kira parasının 2.644.067 lira olduğu, % 20 stopaj düşürüldükten sonra 2.088.813 lira net olarak ödenmesi gerektiği hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur. 1.1.1986 tarihinden itibaren iş yerlerinden alınan stopaj % 20'ye indirilmiştir. Bütün sorun, aradaki farkın kiracı tarafından mal sahibine ödenip ödenmeyeceği hususunda toplanmaktadır. Stopaj; mal sahibi adına, onun gelir vergisi olarak iş yerlerindeki kiracıdan kesilen meblağdır. Kiracılar, brüt kira parasının % 20'sini stopaj olarak ve stopajın % 3'ünü de savunma destekleme fonu olarak vergi dairesine yatırmak zorundadır. Stopaj miktarının indirilmesinde mal sahibinin yararlanma hakkı mevcuttur. Davalıların, ihtarın tebliğine rağmen stopaj farkının yasal süre içerisinde davacıya ödemedikleri anlaşıldığından temerrüt olgusu gerçekleşmiştir. Bu olayda davalının iyiniyetli olduğu varsayımından hareket ederek bir sonuca varmak mümkün değildir. Açıklanan nedenle kiralananın tahliyesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde red kararı verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.9.1993 tarihinde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy