(6570 S.K. m. 7)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Karar: Dava, konut ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece tahliye kararı verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, müvekkilinin yaşlı ve sağlıksız bir kişi olduğunu, kendi evinde oturmakla birlikte buranın büyük ve 7. katta olup, sık sık asansörün arızalandığını, kiralananın ise daha küçük, temizliği kolay ve 2. katta bulunduğunu, bu yerin şartlarının sağlık durumuna daha uygun olması sebebiyle tahliyesini istediklerini bildirmiştir.
Davalı ise ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını, uyuşmazlığın kira bedelinden kaynaklandığını, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece ihtiyaç iddiası yerinde görülerek tahliye kararı verilmiştir.
6570 Sayılı Yasa gerçek ve zorunlu ihtiyacı tahliye sebebi olarak kabul etmiştir. Davacının oturduğu yerin 7. katta olması, asansör arızası gibi hallerde inip çıkmasının zor olması ve oturulan yerin kiralanana nazaran daha büyük olması gibi nedenler zorunlu bir ihtiyaç olarak kabul edilemez. Dava başka bir nedene dayanmadığına göre davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde gerçek, samimi ve zorunlu bir ihtiyacın varlığı kabul edilerek tahliye kararı verilmesi hatalı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazalrının kabulü ile H.U.M.K.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 8.6.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy