(6570 S. K. m. 7)
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-alacak davasına dair karar davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz olunmuştur.
Davacılar vekili, davalılardan Osman A.'ın kiracı, diğer davalı Mustafa Y.'nın kefil sıfatıyla imzaladıkları 1.1.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ve sözleşmenin eki olan 15.12.1996 tanzim tarihli özel şartlar kira sözleşmesine göre kiraya verilen taşınmazın 1996, 1997 ve 1998 yılı kira bedellerinin ihtara rağmen ödenmediğinden davalıların temerrüde düştüklerinden bahisle mecurun tahliyesini ve 8.994.000.000.-TL kira alacağının tahsilini istemiştir.
Davalılar vekili, davacının dayandığı 15.12.1996 tanzim tarihli kira sözleşmesinin daha sonra tanzim olunan 1.1.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesiyle ortadan kaldırıldığını, geçerli olan 1.1.1997 başlangıç tarihli sözleşmede belirtilen kira bedellerini de ödediklerini, anılan sözleşmede Mustafa Y.'nın kefil sıfatıyla dahi imzasının bulunmadığını onun yönünden husumet nedeniyle asıl kiracı olan Osman yönünden ise esastan davanın reddini savunmuştur.
Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık mecura ait olduğu konusunda çekişme bulunmayan birden fazla kira sözleşmesinden hangisinin geçerli olduğu hususundadır.
Davacılar tarafından dayanılan 1.1.1997 tanzim tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesi kiralayan sıfatıyla Yaşar Işık Ö., kiracı olarak da Osman A. arasında yapılmış ve Mustafa Y. sözleşmeyi kefil sıfatıyla imzalamıştır. Sözleşmede mecurun yıllık kirasının 250.000.000.-TL olduğu belirtilmiş, sözleşmenin hususi şartlar bölümünün 1.maddesinde yıllık kira artışının %85 olacağı kabul edilmiştir. Keza hususi şartlar bölümünün 2.maddesinde bu kontrat hususi şartlar ile aramızda hazırlanan özel şartlar kira sözleşmesi adı altındaki şartlarla birlikte ancak geçerlidir hükmü yer almaktadır. Davacılar tarafından ibraz olunan 15.12.1996 tanzim tarihli Önder Pansiyon özel şartlar kira sözleşmesi başlıklı sözleşmenin 1.maddesinde kira başlangıcının 1.1.1997, süresinin 3 yıl olduğu, 1997 yılı kira bedelinin 1.700.000.000.-TL olup, diğer iki yılın kira bedelinin %85 oranında artışla belirleneceği kabul edilmiştir. Anılan sözleşmenin 4.maddesinde ise kaparo olarak 25.12.1996 tarihinde davalıların 350.000.000.-TL'yi davacıların banka hesabına havale edeceği 1997 yılına ait geriye kalan kira bedellerinin de 1997 yılı Mart ayından başlamak üzere Temmuz ayına kadar her ayın 1.gününde çeklerle ödeneceği belirtilmiştir. Bu sözleşmeyi kiralayan sıfatıyla Abdullah Ö. ve Yaşar Işık Ö., kiracı sıfatıyla Mustafa Y., müteselsil borçlu ve kefil olarak da Osman A. imzalamıştır.
Davacılar Abdullah Ö. ve Yaşar Işık Ö. 15.12.1996 tanzim tarihli bu sözleşmeye dayanarak 4.5.1999 keşide ve 5.5.1999 tebliğ tarihli ihtarla 10.313.000.000.-TL kira bedelinin ödenmesini istemiştir.
Davalılar vekili tarafından ibraz olunan 1.1.1997 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesinin kiralayan sıfatıyla Yaşar Işık Ö. ve kiracı olarak da Osman A. tarafından imzalandığı, sözleşmenin ek hususi şartlar bölümünün 1.maddesinde yıllık kiranın %85 oranında artırılacağı hükmünün kabul edildiği görülmüştür. Ek hususi şartlar bölümünün 2.maddesinde ise bu kontrat hususi şartlar ile ayrıca aramızda hazırlanan özel kira sözleşmesi adı altındaki şartlarla birlikte ancak geçerlidir hükmü yer almaktadır.
Davalılar kendilerinin dayandıkları bu sözleşmeye göre 1997 yılı kirasının 250.000.000.-TL, 1998 yılı kirasının %85 artışla 462.500.000.-TL, 1999 yılı kirasının ise aynı artışla 856.625.000.-TL olduğunu, bu miktarlar üzerinden kira bedellerini tevdi mahalline yatırdıklarını savunmuşlardır.
Gerek davacıların dayandığı 1.1.1997 başlangıç tarihli, gerekse davalıların dayandığı 1.1.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümlerinin 2.maddesinde bu kontrat hususi şartlar ile ayrıca aramızda hazırlanan özel kira sözleşmesi adı altındaki şartlarla birlikte ancak geçerlidir hükmü yer aldığına ve davacıların dayandığı 15.12.1996 tanzim tarihli Önder Pansiyon özel şartlar kira sözleşmesi başlıklı sözleşme altındaki davalılara ait imzalar inkar edilmediğine göre bu sözleşme geçerlidir. Davalılar vekilinin bu sözleşmenin sonraki tarihli 1.1.1997 tarihli sözleşmeyle ortadan kaldırıldığı savunmasının kabulü mümkün değildir. Zira 15.12.1996 tanzim tarihli sözleşme kiralayan olarak Abdullah Ö. ve Yaşar Işık Ö., kiracı sıfatıyla Mustafa Y., kefil sıfatıyla da Osman A. tarafından imzalanmıştır. Daha sonraki tarihte imzalanmış olsa dahi tarafları Yaşar Işık Ö. ve Osman A. olan 1.1.1997 başlangıç tarihli sözleşme ile sözleşme dışı kişilerin imzalarını havi önceki tarihli sözleşme ortadan kaldırılamaz.
Bu durumda 15.12.1996 tanzim tarihli sözleşme geçerlidir. Nitekim anılan sözleşmenin 4.maddesinde kaparo olarak ödeneceği belirtilen 350.000.000.-TL'nin sözleşmede belirtilen tarihte davalılar tarafından davacıların banka hesabına havale edildiği hususu sabittir.
Bir an için davalıların dayandığı 1.1.1997 başlangıç tarihli sözleşmenin geçerli olduğu kabul edilse dahi bu sözleşmeye göre 1.1.1997'den başlayan ilk yıl için yıllık kira bedeli 250.000.000.- TL'dir. Davalıların ödeme savunmasına dayanarak yaptıkları ve davalılar tarafından davacıların banka hesabına havale edilen 350.000.000.-TL'nin sözleşmede öngörülünden daha fazla olduğu nazara alındığında bu çelişkinin nereden kaynaklandığı da açıklanamamıştır.
Nitekim, 25.12.1996 tarihinde havale edilen 350.000.000.-TL'nin miktarı ve ödeme tarihi davacının dayandığı 1.1.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin 4.maddesinde belirtilen koşulları teyit etmektedir.
Bu durumda davacının dayandığı 15.12.1996 tarihli özel şartlar kira sözleşmesinde belirlenen bedeller üzerinden ihtarla istenen kira paraları noksan ödendiğine göre temerrüt olgusu gerçekleşmiştir. Bu itibarla tahliyeye ve kira alacağına hükmolunması gerekirken yazılı gerekçeyle red kararı verilmesi hatalı olmuştur.
Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.
Yukarıda açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile H.U.M.K. nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 30.01.2001 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy