(6570 S. K. m. 7)
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, lojman ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkeme istem gibi karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.
Davacı vekili, müvekkili kooperatifin, davalının kirasında olan dava konusu yere sosyal tesislerinde çalıştırılan işçilerin aileleriyle birlikte kalmaları için lojman olarak ihtiyaçlarının olduğunu bildirerek kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı ihtiyaç iddiasının samimi olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkındaki Kanunun 7/b maddesinde kimlerin, kimin ihtiyacı için dava açabileceği hükme bağlanmıştır. Sözü edilen Kanunun anılan maddesinde kiralayanın kendisinin, eşinin ve çocuklarının mesken ihtiyacı için akdin hitamında dava açabileceği belirtilmiştir. Davacı kooperatif kendi ihtiyacı için değil mevsimlik olarak çalıştırılacak işçilerin ihtiyacından söz ederek bu davayı ikame etmiştir. İncelenen kooperatif ana sözleşmesinde de, bu yönde bir hüküm bulunmadığı gibi 6570 sayılı yasanın yukarıda sözü edilen hükümleri de açıklanan ihtiyaç nedeniyle tahliye kararı verilmesine olanak tanımamaktadır. Bu nedenle davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile tahliye kararı verilmesi hatalı olmuştur.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 24.2.2003 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy