(6570 S. K. m. 7)
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Uyuşmazlık, iktisap ve işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin davalının kiracısı olduğu 15 parsel No'lu taşınmazın 1 / 2 payını 22.1.2002 tarihinde ihtiyacı bulunduğundan satın aldığını, taşınmazın paydaşları arasında daha önce yapılan paylaşma sonucu kiralananın satın aldığı payın kapsamında kaldığını, iktisap ve ihtiyaç durumunun davalıya ihtarname ile bildirilmesine rağmen sonuç alınamadığını, davacının Y. İletişim Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. 'nin sahibi olup şirketin üç şubesinin bulunduğunu, şubelerinin hepsinin kirada faaliyet gösterdiğini, davacının kiralananda cep telefonu bayiliği yapacağını, bu iş için başka uygun taşınmazının bulunmadığını belirterek davalının kiralanandan tahliyesini talep etmiştir. Davalı vekili, davanın 6570 SK' nun 7 / d maddesine göre süresinde açılmadığını, dava açılırken pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanmadığını, taşınmazda kat mülkiyeti kurulmadığı gibi davacının kullanımına özgülenmiş bir bölümün bulunmadığını, ihtiyacın samimi ve zorunlu olmadığını, davacı hakkında diğer paydaşlar tarafından açılmış bulunan önalım davasının bekletici mesele yapılmasını belirterek davanın reddini savunmuştur.
6570 Sayılı Gayrimenkul Kiralan Hakkında Kanun'un 7 / d maddesinde ihtiyaç iddiasına dayalı olarak kimlerin ihtiyacı için tahliye davası açılabileceği sınırlı olarak sayılmıştır. Sözü edilen madde hükmüne göre kiralananı iktisap eden kimse kendisinin, eşinin veya çocuklarının konut ya da iş yeri ihtiyacı için dava açabilir.
Olayımıza gelince; davalının dava konusu edilen 15 No'lu parselin önceki ortaklarından olan E. K. ile düzenlediği 01.03.1999 başlangıç tarihli ve altı yıl süreli sözleşme ile kiracısı olduğu taşınmazın 1 / 2 payı davacı tarafından 22.01.2002 tarihinde satın alınmıştır.
Davacı vekili, dava dilekçesinde müvekkilinin Y. İletişim Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin sahibi olduğunu, şirket şubelerinin kirada faaliyet gösterdiğini, davacının kiralananda cep telefonu bayiliği işi yapacağını belirtmiş, dinlenen davacı tanıklarından F. Ş. de davacının belirtilen işi bir merkez ve iki şube olarak yaptığını, hepsinin kirada olduğunu doğrulamıştır. Bu durumda davanın davacının sahibi olduğu şirketin ihtiyacı için açıldığı anlaşılmaktadır. Şirket ihtiyacı için şirket ortağı olan gerçek kişilere ait taşınmazların tahliyesine karar verilmesi istenemez. Zira şirketler tüzel kişiliklere sahip kuruluşlar olduğundan ancak şirket malı için şirket ihtiyacından söz ederek tahliye davası açabilirler. Mahkemece bu husus göz önünde tutularak sübut bulmayan davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı görüldüğünden kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile H.U.M.K. 'nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 31.03.2005 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy