(4721 S. K. m. 220, 222)
Dava ve Karar: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı vekili Av. A. R. Y. geldi.
Davalılar vekili gelmedi. Hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Uyuşmazlık, 20.7.1997 tarihli çeyiz senedi gereği ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, mümkün değilse bedeli olan 41.805 TL'nin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, dava dilekçesinde müvekkilesi ile davalı D. Y.'nin evlenmesinden sonra Hollanda'ya yerleştiklerini, Türkiye'de evlerinin olmadığını, eşlerin Hollanda'da yaşaması nedeniyle tarafların evlenmesi dolayısıyla verilen 20.7.1997 tarihli çeyiz senedinde belirtilen dava konusu edilen eşyalardan hiç birinin alınmadığını, ancak senet gereği bu eşyaların evliliğin herhangi bir nedenle bozulması halinde dava tarihindeki bedellerinin ödeneceğinin her iki davalı tarafından kabul ve taahhüt edildiğini, davalı eşin Hollanda'da müvekkilesi hakkında boşanma davası açtığını, verilen kararın da tenfiz edildiğini belirterek, ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesini mümkün değil ise 41.805 TL olan bedelinin tahsilini talep etmiştir. Davalılar vekili, tarafların evlenmesinden sonra onbeş gün kadar davalı eşin babasının evinde kaldıklarını, daha sonra dava konusu edilenlerin davacının babası Lütfü Altındağ'ın apliği eve taşındığını, tüm eşyaların davacının babasının evinde olduğunu, haksız açılan davanın reddini savunmuştur.
Dosyada bulunan nüfus kaydına göre davacı ile davalı D. Y. 10.10.1996 tarihinde evlenmişlerdir. Evlilikten sonra düzenlenen 20.7.1997 tarihli çeyiz senedi ile tarafların evlenmesi nedeniyle 2.676 TL değerindeki dava konusu edilen çeyiz ve ziynet eşyalarının her iki davalı tarafından teslim alındığı belirtilmiş, davalıların evlilikte ilerde herhangi bir aksaklık meydana gelmesi halinde o günkü rayiç bedeli üzerinden geri ödeyeceği taahhüt edilmiştir. Davacı yan, dava dilekçesinde çeyiz senedinde yazılı eşyaların hiç alınmadığını iddia ederken, davalılar bu eşyaların alındığını, sonradan da davacının babasına teslim edildiğini savunmuşlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonucu verilen kesin süre içinde davacının sunduğu delillere ilişkin giderleri yatırmaması nedeniyle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş ise de, davalılar dava konusu edilenlerin varlığını kabul ederek davacının babasına teslim edildiğini savunduklarına göre davada ispat yükümlülüğü yer değiştirmiştir. Artık davalıların anılan eşyaların davacı tarafa iade edildiğini kanıtlamaları gerekir. Bu itibarla mahkemece davalı taraftan savunmaları doğrultusunda delilleri sorulup toplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davacının iddialarını kanıtlayamadığından söz edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK. nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 825.-TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 29.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy