(6098 S. K. m. 299)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Dava, işyeri ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı B. Ş. tarafından açılan davanın reddine davacı A. S. Ş. tarafından açılan davanın kabulüne kiralananın tahliyesine karar verilmesi üzerine hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili dava dilekçesinde davalının müvekkillerinin dükkanında kiracı olduğunu, müvekkillerinin dükkana tavuk döner veya benzer bir iş yapmak üzere ihtiyacı olduğunu, davalının ihtarnameye rağmen kiralananı tahliye etmediğini belirterek kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı, davanın amacının kira artışı olduğunu, talebin gerçeği yansıtmadığını, davacıların kendi dükkanının bitişiğinde internet cafe ve pideci dükkanlarının olduğunu davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arz etmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.
Olayımıza gelince; Taraflar arasında 1.10.2007 başlangıç tarihli dört yıl süreli kira sözleşmesiyle kiralanan işyeri tekel bayi ve market olarak kullanılmak üzere kiralanmıştır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık ihtiyaç iddiasının gerçek, samimi ve zorunlu olup olmadığı noktasındadır. Mahkemece dinlenen davacı tanıkları, davacılardan A. S. Ş.'nin davaya konu yerin üst katında bulunan internet cafeyi işlettiğini, davaya konu yeri büfe veya dönerci olarak işletmek istediğini bildirmişler, davalı tanıkları ise davacı A.'nın kiranın artırılmasını istediğini belirtmişler, tanıklardan H. K. ise davacı A. ile davalı arasındaki konuşmaya şahit olduğunu, konuşmada davacı A.'nın "kirayı artırmaz isen tahliye için dava açacağım" dediğini beyan etmiştir. Davacı kiralayanlardan B. Ş. 26.6.2012 tarihli dilekçesi ile her ne kadar tahliye davası açılmış ise de, açmış olduğu davanın kira artırımı amaçlı olması gerekirken yanlışlıkla tahliye olarak belirtildiğini, açmış olduğu tahliye davasından feragat ettiğini beyan etmiştir. Dosya kapsamından davacı A. Ş.'nin davaya konu taşınmazın üst katında bulunan internet cafeyi işlettiği anlaşılmaktadır. Davacı B. Ş.'nin feragat beyanı ve tanık anlatımlarına göre halen bir işi bulunan davacının 2. bir iş yapma isteğinin gerçek, samimi ve zorunlu olmadığını kabul etmek gerekmektedir. Mahkemece bu sebeple davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.
Hüküm, bu sebeple bozulmalıdır.
Kabule göre de, tahliye istemi bölünemeyeceğinden kiralayanlar tarafından birlikte dava açıldıktan sonra davacılardan bir kısmı davadan feragat etse dahi, davaya devam edilerek tüm davacılar yönünden aynı yönde karar verilmesi gerekir. Mahkemece kiralayanlardan biri tarafından açılan davanın reddine diğeri tarafından açılan davanın kabulüne şeklinde karar verilmesi de doğru değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz itirazlarının kabulüyle 6100 Sayılı H.M.K.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek H.U.M.K.nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istenmesi halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy