MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet
HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsadere talebinin reddine
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Kaçağa konu eşyanın, gümrük kapısından veya sınırdan yurda sokulmak istenirken ya da hemen sonrasında veya bu eylemlerin kesintiye uğramadan devamı sırasında yakalanması halinde, eylemin 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu 3/1. maddesi kapsamında kalacağı,
Sanığın ise aşamalarda değişmeyen savunmalarında, 76 DA 452 plaka sayılı araç ile Dilucu Gümrük kapısından Nahçıvan’a aracında bulunan malzemeyi boşalttıktan sonra, aynı gün dava konusu akaryakıtı Nahçıvan’dan alarak yine Dilucu Gümrük kapısından yurda giriş yaptığı ve Doğubeyazıt’a gitmek üzere iken kollukça durdurulduğu yönündeki beyanı karşısında, sanığın eyleminin 5607 sayılı Yasanın 3/1. madde ve fıkrasında belirtilen "Eşyayı, gümrük işlemlerine tabi tutmaksızın Türkiye'ye ithal etme" suçunu oluşturabileceği gözetilerek sanığın suç tarihi olan 18/12/2012 tarihi ilgili Gümrük kapısından yurda giriş çıkış yaptığına dair kayıtların getirtilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,
Kabule göre;
1. Takdiri indirim uygulanması sırasında uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,
2. Dava konusu kaçak eşyanın 5015 sayılı Yasanın ek 5/1-son maddesi gereğince müsaderesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi,
3. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Uzun süreli hapis cezası ertelenmeyen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı sanığın
kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmemesi,
Yasaya aykırı, sanığın emyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.