MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/476 E., 2021/676 K.
SUÇ: 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet
HÜKÜM: Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek Onama
Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Ancak;
1.Temyiz incelemesine konu dosyanın uyarlama yargılaması niteliğinde olmadığı gözetilmeksizin, hükmün birinci paragrafında önceki hükmün ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,
2.Sanık hakkında 65 45... sayılı Kanunlar ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi delâletiyle 3/5, 3/10. maddeleri uygulanarak temel ceza belirlendikten sonra anılan Kanun'un 3/23. ve 5/2. maddelerinin uygulanması yerine, 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesine göre belirlenen temel cezayla birlikte anılan Kanun'un 3/22. ve 5/2. maddelerinin uygulanması suretiyle hüküm tesisi,
3.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1. maddesi uyarınca indirim yapılırken 5 ay hapis ve 1 gün karşılığı adlî para cezasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde gün karşılığı adlî para cezasına hükmedilmemesi,
4.01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı Kanun'un 50/6. maddesinde yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, aynı Kanun'un 5. maddesi ile de 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip yine 01.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adlî para cezalarının ödenmemesi durumunda tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adlî para cezalarının hapse çevrileceğinin belirtilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.
Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 18.12.2025 tarihinde karar verildi.