(3402 S. K. m. 14) (743 S. K. m. 639)
Dava: Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:
Karar: Kadastro sırasında temyize konu olan 104 ada 92 parsel sayılı 8866,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz aynı ada 85 parsel sayılı taşınmazın emlak vergi kaydı miktar fazlası olarak hazine adına tespit edilmiştir. Davacı vergi kaydına, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece 104 ada 92 parsele ilişkin davanın kabulüne taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm davalı hazine tarafından temyiz edilmiştir.
Dava konusu taşınmaz üzerinde zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacı taraf yararına gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş isede dava dışı komşu parsele revizyon gören 1981 tarihli emlak vergisi beyannamesinde taşınamazın miktarı 6 dönüm olarak gösterilmiştir. Eylemli durumda taşınmazın sınırında hazine adına tespit edilen ve ham toprak niteliğinde olduğu saptanan 82 sayılı parsel bulunmaktadır. Bu durumda 1981 tarihli beyannamede yazılı taşınmazın sınırlarının genişletilebilir nitelikte olduğunun ve beyannamede yazılı miktar fazlasından oluşan taşınmaz üzerindeki zilyetliğin beyannamenin verildiği 1981 tarihinden sonra başladığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca kadastro tespitinin yapıldığı güne kadar yüzölçümü fazlası üzerinde zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleştiği kabul edilemez. Bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 7.2.2002 gününde oyçokluğu ile karar verildi. (¤¤)
KARŞYI OY YAZISI
Bu konuda 7.Hukuk Dairesinin aynı mahiyette verdiği kararlara karşı tarafımdan karşı oy yazılması üzerine verilen ısrar kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 1997/7-5 esas 1997/438 karar ve 21.5.1997 tarihli kararında taşınmazların yüzölçümünün belirlenmesi işlemi devlete ait bir görev olup uzman elemanlarca gerçekleştirilmesi gereken teknik bir iştir. Bu nedenle emlak beyannamelerinde taşınmazın sınırlarının yazılması konusunda yasal bir hüküm de bulunmamaktadır. Kişilerin verdikleri emlak beyannamelerinde göstermedikleri taşınmazlar için mülkiyet hakkından vazgeçmiş sayılmaları mümkün olmadığından emlak beyannamelerinde gösterilmeyen yada noksan gösterilen taşınmazlarla ilgili davalarda zilyetlikle edinmeye ilişkin bütün deliller ve koşullar değerlendirilerek karar verilmelidir. Diğer bir anlatımla emlak vergi kaydının hudutları olmadığından yüzölçümü fazlası da olamaz. Bu nedenle 3402 sayılı kadastro kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen koşulların belirlenmesi halinde kişi adına tescile karar verilir. Sözü edilen genel kurul kararı yargıtay gayrimenkul dairelere olan 1,16,17 ve 14.hukuk dairelerince aynen uygulandığı gibi dairenin bozma kararlarına karşı ısrar edilen kararlar emsal karar olması nedeniyle hukuk genel kurulunca onanmaktadır. Kaldıki, bu konuda dairede ve Yargıtay'da sadece 3 kişi muhalefetini genel kurula rağmen ısrarla sürdürmektedirler ki buna katılmak mümkün değildir. Ayrıntıları ve gerekçeli söz konusu olan genel kurul kararında anlatıldığı gibi emlak beyanında bildirilen yüzölçümü bağlayıcı nitelikte olmayacağı bu nedenle mahkeme kararının onanması gerekirken çoğunluk kararınca bozulmasına katılmak mümkün bulunmamaktadır. Genel kurulun sözü edilen 21.5.1997 tarihli kararı istikrar olmuştur. Tüm kadastro mahkemeleri de böyle uygulamakta olup mahkemece bozma kararına karşı ısrar edildiğinde emsal karar olması nedeniyle bozulacağı ve sonucu itibariyle hükmün onanacağı açık ve seçiktir. Bu nedenlerle çoğunluk görüşüne katılamıyorum. Usul ve yasaya özellikle hukuk genel kuruluna uygun olan mahkeme kararının onanması görüşündeyim.
Full & Egal Universal Law Academy