Mahkemesi : İş Mahkemesi
Dava Türü : Alacak
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.
2-Davacı vekili, davacının iş akdine haksız ve bildirimsiz olarak son verildiğini öne sürerek fark kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, genel tatil, fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.
Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.
Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.
Aktin feshi halinde kullanılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret, işçinin kendisine veya hak sahiplerine ödenir. Böylece, iş sözleşmesinin feshinde kullanılmayan yıllık ücretli izin hakkı izin alacağına dönüşür. Bu nedenle zamanaşımı da iş sözleşmesinin feshinden itibaren işlemeye başlar.
Somut olayda, davacı davalı tarafça mahkemeye ibraz edilen tarih içermeyen ve bilgisayar çıktısı şeklinde olan dilekçesinde, 1991-2008 ( 1991 ve 2008 yılları dahil) yılları arasında yıllık ücretli izinlerini kullandığını, bu yıllar içerisinde ücretli izin hakkı bulunmadığını beyan etmiştir. Bu belge, yönetici, hazurun ve davacı tarafından imzalanmıştır. Davacı vekili cevaba cevap olarak verdiği dilekçesinde, söz konusu belgenin yıllık izin haklarını kullandığını göstermediğini beyan etmiş ise de, imzaya yönelik bir itirazı olmadığı gibi belgenin irade fesadı altında imzalandığı da öne sürülmemiştir. Belgeyi hazurun olarak imzalayan O.. E.. de davalı tanığı olarak dinlenmiş olup beyanında, davacının yıllık izinlerini kullandığını, yıllık izinlerini kullandığı esnada ise komşu apartmanın kapıcısı olarak yerine kendisinin baktığını belirtmiştir.
Açıklanan nedenlerle, söz konusu belgeye itibar edilerek davacının 1991-2008 ( 1991 ve 2008 yılları dahil) tarihleri arasında yıllık izinlerini kullandığı kabulüne göre yıllık izin ücreti alacağının hesaplanması gerekirken bu belgeye itibar edilmeden hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy