Mahkemesi : Adana 1. İş Mahkemesi
Tarihi : 05/03/2014
Numarası : 2012/668-2014/140
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine
2-Davacı, davalı işyerinde pazarlama yetkili yardımcısı olarak çalışırken fazla mesai yaptığını ancak bunun karşılığının ödenmediğinden bahisle fazla mesai alacaklarının ödetilmesini istemiştir.
Davalı, davacının ücretinin içinde fazla çalışma ücretinin de bulunduğunu ve tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Fazla çalışma ücretinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.
Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.
Somut olayda, öncelikle, davacının dava dilekçesinde 04.02.2008 tarihinde işe girmiş olduğunu bildirmesine rağmen, bilirkişi tarafından 04.02.2007 tarihinden itibaren çalışmış gibi fazla mesai hesabı yapılması hatalıdır.
Ayrıca, taraflar arasında düzenlenen belirsiz süreli iş akdinin fazla çalışmayı düzenleyen 6.maddesinde, asal sınırlar içinde yapılacak fazla çalışmanın, işçiye ödenecek aylık ücretin içinde olacağının düzenlenmiştir. Yıllık 270 saat fazla çalışmanın ücretinin maktu ücrete dahil olduğu düşünülmeden bu süreler için de fazla çalışma ücreti hesaplayan hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulmuş olması isabetsizdir. Yapılacak iş, davacının 04.02.2008 tarihinden itibaren yaptığı fazla çalışmayı bulup bunun yıllık 270 saatlik kısmı için, ücretinin ödendiği kabul edilip artan süre varsa yeniden hesaplattırıp çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.
O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy