Mahkemesi : Dörtyol 1. İş Mahkemesi
Tarihi : 25/03/2014
Numarası : 2013/547-2014/92
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,
2-Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeni ile sona erdiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece istek hüküm altına alınmış, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 02.03.2013 günlü ilamı ile özetle,“....Yapılan bu açıklamalara göre 31.01.1982-15.11.1990 tarihleri arasındaki dönem yönünden davacının çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı anlaşıldığından 1987 yılı için hesaplanacak olan izin ücretinin kabulüne karar verilmelidir.
Yapılacak iş; 31.01.1982-15.11.1990 tarihleri arasındaki dönem yönünden 1987 yılı için 15.11.1990-26.04.2007 tarihleri arasındaki dönem yönünden de kullanılmayan yıllık izin süresini belirleyip ödenen 18 günlük yıllık izin alacağı mahsup edilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.Mahkemece hatalı değerlendirme ile sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile bozulmuştur.
Bozma kararına uyan mahkeme ek hesap raporu aldıktan sonra yeniden davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.
Yıllık izin ücreti bakımından bozma sonrası hazırlanan ve mahkemenin hükmüne esas aldığı hesap raporunda 1987 yılı için 1475 sayılı İş Kanunu'na göre 12 gün, 1990-2007 arasındaki dönem bakımından ise, 1990-1995 arası 20 gün üzerinden 100 gün, 1996-2005 arasındaki yıllar için 24 gün üzerinden olmak üzere toplam 404 gün yıllık izne hak kazandığı, kullanılan 383 günün ve ücreti ödenen 18 günün mahsubu ile 3 gün için 209,09 TL yıllık izin ücretinin bulunduğu belirtilmiş ise de, karar davalı vekilinin temyizi üzerine davalı yararına bozulmakla bozma kapsamı dışında kalan hususlar yönünden davalı lehine kazanılmış hak oluşmuştur. Bu durumda kullanıldığı tespit edilen yıllık izin süresi de davalı lehine oluşan kazanılmış hak kapsamındadır. Hal böyle olunca, davacının kullandığı yıllık izin süresinin bozma öncesi yapılan ve kesinleşen tespite göre 396 gün olarak kabulü gerekirken, bozma sonrası hazırlanan raporda gerekçesi açıklanmadan 383 gün izin kullandığının kabul edilmesi ve buna göre yapılan hesaplamaya itibar edilerek yıllık izin ücreti bakımından karar verilmesi hatalı olmuştur.
O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy