Mahkemesi:İş Mahkemesi
Dava Türü: İşe iade
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 15/01/2008 tarihinden beri çalışmakta iken, iş akdinin 09/06/2014 tarihinde norm kadrosunda çalışması gereken 5 ay 29 günü doldurduğu iddiası ile işverence sonlandırıldığının bildirildiğini, iddia edildiği gibi geçici işçi olmayıp sürekli işçi konumunda olduğunu, yapılan feshin haksız olduğunu bu nedenle feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesini talep etmiştir.
Davalı vekil, davacının geçici işçi pozisyonunda çalıştırıldığını, çalışma süresinin 5 ay 29 gün olduğunu, bu nedenle işe iade davası açamayacağını, feshin sözleşme süresinin dolması nedeniyle geçerli nedene dayandığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece davacının iş akdine davalı işveren tarafından "..07/12/2014 tarih ve 57 sayılı Meclis Kararına istinaden 22/02/2007 tarih 26442 sayılı Belediye bağlı kuruluşlar ile Mahalli İdareler Birlikleri norm kadro ilke ve standartlarına ait yönetmeliğin geçici işçiler başlıklı 24. Maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalıştığınız 5 ay 29 günlük süre dolması nedeniyle iş akdiniz fesih edilmiştir " gerekçesi ile son verildiği , getirtilen kayıtlardan davacının davalı Belediye nezdinde 15/01/2008 tarihinde geçici işçi pozisyonunda çalışmaya başladığı, ancak girdi çıktılar yapılmak sureti ile çalışmasının aralıksız devam ettiği, feshe gerekçe yapılan hususlarla ilgili somut delil sunulmadığı, davalı tarafın üzerine düşen ispat külfetini yerine getiremediği, feshin son çare olduğu ilkesinin gözetilmediği, diğer bir deyişle davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça geçerli ve haklı bir sebep olmaksızın feshedildiği kabul edilerek davacının işe iadesine karar verilmiştir.
Dava feshin geçersizliğinin tespiti ve işçinin eski işine iadesi isteğine ilişkin olmakla çözümü gereken sorun, işveren feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasındadır. Fesih bildiriminde, 07/12/2012 tarih ve 57 sayılı Meclis Kararına istinaden 22/02/2007 tarih 26442 sayılı Belediye bağlı kuruluşlar ile Mahalli İdareler Birlikleri norm kadro ilke ve standartlarına ait yönetmeliğin geçici işçiler başlıklı 24. Maddesi gereği geçici işçi pozisyonunda çalışılan 5 ay 29 günlük sürenin dolması nedenine dayanılmıştır.
5620 sayılı Kamuda Geçici İş Pozisyonlarında Çalışanların Sürekli İşçi Kadrolarına veya Sözleşmeli Personel Statüsüne Geçirilmeleri, Geçici İşçi Çalıştırılması İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesinde, “Bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren 1 inci madde kapsamındaki idare, kurum ve kuruluşlarda geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılamaz. Ancak mevsimlik ve kampanya işleri ile orman yangınıyla mücadele hizmetlerinde bir malî yılda 6 aydan az olmak üzere vize edilecek geçici iş pozisyonlarında işçi çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılacak işçiler için her malî yılda; …c) Belediyeler ile bunların müessese ve işletmelerinde (Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş olan şirketler hariç) ve mahallî idare birliklerinde, Belediye ve Bağlı Kuruluşları ile Mahalli İdare Birlikleri Norm Kadro İlke ve Standartlarına Dair Yönetmeliğin 24 üncü maddesi çerçevesinde yetkili meclislerinden, geçici iş pozisyon vizesi alınması zorunludur. Söz konusu vize işlemi yapılmaksızın geçici işçi çalıştırılamaz ve herhangi bir ödeme yapılamaz” şeklinde kurallara yer verilmiştir. İş Kanunu’nda geçici (vizeli) işçi kavramına yer verilmemiş olsa da sözü edilen Yasa hükmüne göre kamuda kadro harici geçici işçi çalıştırılması, belli esaslar ve sürelere bağlı olarak yapılabilmektedir. Davalı belediyenin 5620 sayılı Yasa hükümleri ile bağlı olmadığı söylenemez.
Davacı işçi norm kadro dışında çalışmak üzere geçici işçi olarak işe alınmış ve aralıksız çalıştırılmıştır. Mevcut statüsüne göre ve 5620 sayılı Yasa hükümlerine göre davacı işçinin bir yılda 5 ay 29 günden fazla süreyle çalıştırılması yasaktır. Bu nedenle davacı işçinin iş sözleşmesinin işverence feshi, sözü edilen yasa gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Davacının işyerinde daha önce aralıksız çalıştırılmış olması, işverence kadro tahsis edildiği ve sürekli işçi statüsüne geçirildiği sonucunu doğurmaz. Yine 5620 sayılı Yasanın amir hükümlerine aykırı şekilde yılda 6 aydan az çalıştırma koşuluna uyulmaksızın işçi çalıştırılmış olması, bundan sonraki dönemde de Yasaya aykırı şekilde işçi çalıştırmanın bir gerekçesi olamaz. Davalı işverenin somut olayın özelliğine göre gerçekleştirdiği fesih işlemi, Yasa hükmü gereği geçerli nedene dayanmaktadır. Bu noktada usulüne uygun şekilde işçiye bildirilen ve geçerli nedene haiz fesih sebebiyle davacının işe iade isteğinin reddine karar verilmelidir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.
HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;
1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2. Davanın REDDİNE,
3. Karar tarihinde alınması gerekli 27.70 TL harçtan peşin alınan 25.20 TL'nin mahsubu ile bakiye 2.50 TL'nin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,
4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yapmış olduğu 18,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,
5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,
6. Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,
6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, KESİN olarak 18.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.