Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde şoför olarak hafta içi her gün 11 saat çalıştığını ve 3-4 saat çalışmaya devam etmesinin de zorunlu tutulduğunu, ödenmeyen fazla çalışma ücretlerinin ödenmesini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının fazla çalışma ücreti talepleri için yasal ve gerekli zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının fazla mesai alacağı dahil olmak üzere tüm alacaklarını davalı şirketten tam ve eksiksiz olarak aldığını gösteren ibraname'nin de mevcut olduğunu beyanla haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, davacıya ait bordroların incelenmesinde talep edilen dönemdeki her ay için fazla mesai ücreti tahakkuk ettiği ve davacı tarafında ihtirazi kayıt konulmadan imzalandığı, bu haliyle Yargıtay emsal içtihatları doğrultusunda davacının bordroda görülen süreleri üzerinde fazla çalışma yaptığı, tanık beyanıyla değil ancak yazılı belge ile ispatlayabileceği ve davacı olan işçinin yazılı belgelerle daha fazla çalıştığını kanıtlayamaması halinde bordroda gösterilen fazla çalışma süresini kabul etmiş sayılacağı belirtilerek davanın reddine karar vermiştir.
Somut olayda, davacı fazla çalışma ücret alacağı talebinde bulunmuş olup, davalı işveren yapılan fazla çalışma karşılıklarının tahakkuk ettirilip ihtirazi kayıtsız olarak ödendiğini savunmuştur. Mahkemece savunmaya değer verilip ödemede fazla çalışma yapıldığı iddiasını yazılı delillerle kanıtlaması gerektiği görüşüyle dava reddedilmişse de davalı tanıklarınca doğrulanan iddialara göre işyerinde çalışanların giriş çıkış kayıtlarının kart okutma sistemi ile takip edildiği ayrıca çalışanların imzalarıyla kayıt altına alındığı anlaşılmaktadır. İşverence bu kayıtlar ibraz edilmemiştir. Mahkemece, HMK. 220. maddesi uyarınca bu belgelerin ileri sürülen hususun ispatı için zorunlu nitelikte olduğu gözetilerek belgeleri elinde bulunduran işverene kesin süre verilip HMK. 220/2. ve 3. fıkraları uyarınca işlem yapılması gerekir. Eksik araştırma ile sonuca gidilmiş olması hatalıdır.
O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.